ceren
@crnyrn
Ankara
10 Mayıs
30 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Puan vermedi·72 syf.·
6 günde okudu
·2023 1. kitabı
Diyojen mutsuzluklarımız için de daima kendi dışımızdaki şeyleri suçladığımızı söylüyor. Yaşlılık, fakirlik, gün, saat, koşullar, mekan. Oysa ona göre: "Kendimden başka suçlayacak kimse yoktur." Bu çok basit bir laf değil mi? Şu ana gelene kadar bunu onlarca kişiden duydunuz. Bu bir hayat öğretisi zaten. Ancak gelin görün ki bunu kabul etmek o kadar zor ki. Bir deneyin. Yaptığınız her şeyin sorumlusu olduğunuzu, dolayısıyla yaşanan kadersizlikllerin de mutsuzlukların da sebebi olduğunuzu yürekten kabul etmeyi bir deneyin. Bu yapması fevkalade zor olan bir şeyi bir kez yaptınız mı kalbinizin bir tüy gibi hafiflediğini, gerçekle yüzleşmenin size iyi geldiğini görecek ve tünelin ucundaki ışığı göreceksiniz. Çözümsüzlük kadar çözüm de sizin içinizde ve bunu bulmanın ilk adımı da kendinizi olanlardan mesul etmek.
Bir keresinde özgürlüğü verilen bir köleyi gördüğünde "Sanki bugünden itibaren bu adam bir öğretmen, bir matematikçi ya da müzisyen olacakmış gibi sevinmek de neden? Bütün bunlar hakkında hiçbir eğitimi yok. Tek başına birini özgür bırakmak onu yıllardır bir dalın uzmanı yapmıyorsa, özgür de bırakmıyor demektir." der.
Fakat bunda yüzyıllardır değişen bir şey var mı? Bilgi burada, bilgi önümüzde, bazen çoktandır içimizde, ama biz ona ulaşmak istemeyiz. Güç gelir. Çok çalışmak gerektirir. Bir şeyleri anlamaya çalışmak yeri gelir sırtında çuval taşımaktan daha beterdir. Vazgeçeriz. Pes ederiz. Ya da zateb hiç yeltenmeyiz.
Diyojen kendisi yanlış yaptığı halde başkalarını eleştirenlere kıymet vermez. Yanlışı yapan da onun yanlışını yüzüne vuran da esen rüzgarda birbirine karışan küllerdir.
İkisi de hem gerçekleri hem de kendi gerçekliklerini kabul etmedikleri sürece sadece toz zerreleridir.
Reklam