"ah unutulmuşluk, terk edilmişlik... ah yalnızlık! meğer ne değerli kavramlarmış bunlar. o dingin hayatlarımız için ne kadar gerekliymiş. bu satırları yazarken o eski günleri anıyor, yüreğim kanayarak yitirdiğimiz cennete ağıt yakmak istiyordum."
"kendimi her zaman içe kapanık biri olarak görmüşümdür ama gerçek şu ki her zaman yanımda insanların olmasına alışkındım. hayatı daimi bir izleyici kitlesiyle yaşamaya adapte oluyorsunuz ki bu da kesinlikle daha rahatlatıcıydı."