Yazar:
Zülfü Livaneli
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 14 dk.
Sayfa Sayısı:
185
Basım Tarihi:
1 Eylül 2009
Yayınevi:
Remzi Kitabevi
Orijinal Dil:
Türkçe
Orijinal Ülke:
Türkiye
ISBN:
9789751413109
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Zülfü Livaneli sevdiğim yazarladan biridir daha önce Serenad ve Kardeşimin Hikayesi gibi müthiş kitaplarını okudum fakat bu kitap benden diğer kitapları gibi tam not almadı.
Livaneli kitapta insanoğlunun felekatler başına gelmeden bazı şeyleri fark edememesini anlatıyor.
Başkanın adaya ayak basmasıyla adalıların sakin, güzel yaşamı yavaş yavaş bozguna uğruyor. Küçük küçük başlayan müdahaleler en sonunda ekolojik dengeyi bozarak adayı yaşanılmaz hale sokuyor.
Benim kitaba tam not vermememin sebebi Livaneli'nin kitabı William Golding'in kaleme almış olduğu "Sineklerin Tanrısı" kitabına benzetmesidir. Yine yardan düşerek ölen insanlar, yine yanan bir ada.
Kan uyuşmazlığıEdebiyat
Zülfü Livaneli'den okuduğum 4. kitap "Son Ada". Dört kitabını okuduktan sonra yazar hakkında üç beş kelam etsem ve bunu biraz da eleştirel (olumsuz eleştiri) kabilinden yapsam sanırım yazara haksızlık etmiş olmam.
Livaneli; olayları kurgulamada, hikâyede akıcılığı ve merak unsurunu yakalamada son derece başarılı. O yüzden kitapları kolay okunan cinsten. Bu kitabı toplumsal/siyasi okumalara da son derece müsait. Yalnız her kitabında hissettiğim şey bu kitapta da yakamı bırakmadı. Bir şeylerin eksikliği... Ve artık onun adını koyabiliyorum: edebî bir dil ve karakter derinliği.
Bundan sonra yazacaklarım şahsi düşüncelerim olduğu için sevenleri gocunmasın lütfen!
Livaneli'nin kuvvetli bir edebî dili yok. Anladığım kadarıyla böyle bir derdi de yok galiba. Onun için bir Ayfer Tunç, bir Hasan Ali Toptaş ya da İhsan Oktay Kanar tadı alamıyorum onun kitaplarından. Biraz da dil ile oynayan, ifadelere takla attırıp üslûba kafa yoran ve dilin imkânlarını zorlayan yazarları sevdiğim için galiba, Zülfü Livaneli bana yavan geliyor açıkçası. O yüzden de hep bir eksiklik hissiyle kalkıyorum okuduğum her kitabının başından.
Gelelim ikinci hususa... Karakterleri derinlemesine ele almada da pek bir incelik göremiyorum onun eserlerinde. İnsan ruhunun labirentlerinde gezintilere çıkartmıyor okuyucuyu. Karakterlerin hikâyelerini ve değişimlerini ustalıkla ele al(a)mıyor ve bu yüzden de onlarda kendimi bulamıyorum. Karakterler daha çok düz bir çizgide ilerleyen ve adeta "siyah-beyaz" ekseninde gidip gelen yapıda. Bu da onların hikâyelerine bir yerlerde eklemlenmeyi güçleştiriyor.
Bu kitapta da yukarıda değindiğim iki hususta beklediğimi bulamadım. Konu güzel, ele alış, olay akışı ve kurgu güzel ama o dil ve karakter derinliği yine yok. Başından sonuna düz bir yolda ilerliyor roman ve
Livaneli bana her zaman, içinde büyüdüğüm o güzel İstanbul hatıralarını tekrar yaşatır . Denizinden martısına , kumundan güneşine , simitinden ayranına yaşarsınız tekrar tekrar İstanbul’u okuduğunuz satırlarda. Bu yüzden Livaneli bende çok büyük bir yer edindi . Bu muazzam kitaba gelecek olursak , tatlı bir adada huzur içinde geçinen 40 ev . Kendi imparatorluğunu kurmak için adaya gelen bir diktatör başkan. Gelişi ile beraber aldığı kararlarla, adanın dengesini yerle bir hale getirdiğine şahitlik eden adalıların korkusu. Acı çığlıklarıyla ada sakinlerini çılgına çeviren martılar. Martılara açılan savaşla başlayan ekolojik sistem karmaşası. Bununla beraber katledilen birçok canlı . Bunu başkaldıramayan zümre ve bakkal çocuğu tarafından öldürülen başkanın hikayesi.
~Kitaplar nefesiniz olsun~
Son Ada, belli bir ülkeyi anlatmamasına karşın, belki de benim en politik romanım. Diyor Livaneli. Ama ne politik. Ne anlatım. Gözden kaçırılan gerçeği, uzaklaştırarak, yabancılaştırarak daha kolay anlatabileceğimi düşündüm. Diyor Livaneli. Bir ada, bir halk, anarşi, terör, isyan, savaş, iyilik ve kötülük saklı saklı bir yok oluş hikayesi. Mütiş zevk aldım. Büyüksün Livaneli.
Bütün kitaplar güzeldir. "Bu bir tık daha güzel" iyi okumalar.
Zülfü Livaneli'nin bu 'Son Ada' kitabını, yıllar önce sevdiğim ve değer verdiğim arkadaşım Ozan hediye etmişti ama ne yazık ki önceki güne kadar okuyamadım... aslında okumak istemedim... çünkü Livaneli'nin 'Engeregin Gözü' kitabını okuduğumda memnun kalmamıştım. yapmacık geldi, alıntı gibi geldi vs... lütfen yanlış anlamayın, asla saygısızlık yapmak istemem, o zamanlar muhteşem yüzyıl dizisi vardı, hoş hiç bir bölümünü izlemedim ama konuşulanlar, osmanlı konuları falan derken kitabı sevemedim... yani çook kitabı olan değerli sanatçımızın bir kitabını bile okuma hevesi kalmadı bende... geçenlerde kitaplığımı temizleyip okuduğum kitapları yerleştirdiğimde gözüme 'Son Ada' çarptı... Ama farkına varmadan yüzüme çarpmış... okuduğuma o kadar memnunum ki!!! hatta okuma listeme 'Serenad' ve 'Bir Kedi, Bir Adam, Bir Ölüm' kitapları da ekledim... kitabın konusuna gelince: emekli olan darbeci bir 'devlet başkan'ının yıllarını geçirmek üzere, herkesin her şeyiyle hoşnut, barış içinde ve mutlu olduğu cennet gibi bir adaya yerleşmesiyle çoğu şeyin hatta herşeyin bir yangınla altüst olduğu süreci anlatıyor... başta martılar olmak üzere, ada halkı da dahil tüm canlıların hayatı mahvoldu... kitabı okurken sürekli acaba neyi anlatmaya çalışıyor, kimleri tasvir etmeye çalışıyor diye çok düşündüm... son yedi-sekiz yılda yaşananları mı, yoksa anlatmak istediği otuz yıla yakın süredir yaşanan değişim mi yoksa sadece bir hikaye mi? kitabın son sayfasına geldiğimde fark ettim ki aslında sadece çevresinde yaşananları farketmeye yeni başlayan bünyelere bir bilinçaltı mesajı vermeye çalışıyor, zihinlerindeki uyanış için... tıpkı on üç-on dört yaşlarımda martı-jonathan livingston'ı ilk okuduğumda bu denli yorumlar yapamasam da içime işleyen ileride bir gün anlayabileceğimi düşündüğüm hikaye
Puan vermedi·185 syf.··
Beğendi
·2018 45. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 29 Kasım 2018 04:06
Öncelikle Livaneli kitaplarını çok beğenerek okuduğumu söyleyerek başlamak istiyorum. Her ne kadar bu kitabında bir Serenad, Kardeşimin Hikayesi’nin tadını alamasamda... En sevdiğim yazarlar arasında kendileri.
Kitabın dili oldukça basit, sade ve anlaşılır hatta fazla sade. Akıcı olmakla birlikte bir oturuşta bitirilebilecek bir kitap. Kitapları günlere yayarak sindirerek okumayı seviyor olmasam bir günde bitirilebilecek kıvamda denilebilir.
Konusuna gelecek olursak bir adanın sakinleri yani bir tarafta adadaki insanlar ve martılar olarak ikiye ayrılan ada sakinleri ve diktatör olarak tanımlanabilecek kıvamda kendi deyişiyle emekliye ayrılan ki gerçekte tam tersi ihraç edilen bir başkan arasında geçen bütün adayı ve insanlarını nasıl çöküşe götürdüğü olaylar anlatılmakta. Kitapta yaşanılanlar sürü psikolojinin en iyi örneklerinden denilebilir. Doğa ve canlıların katliamı o kadar güzel işlenip anlatılmış ki bir daha gözlerimizi açmakta dünyada olup biten kıyımlara. Doğaya zarar vererek aslında bir yandan da insanların kendine verdiği zarar çok güzel aktarılmış.
Toparlamak gerekirse ekolojik dengeye küçücük bir dokunuşun -en ufak zararın- ne kadar büyük olaylara sebep olabileceğini anlatan Livaneli yine benden tam not aldı. Diğer kitaplarını da merakla okuyacağım kesin.
Yeni kitaplarda buluşmak dileği ile. :)
Hoşkalın...
Açıkçası ilk incelememi yapacak olmanın heyecanını yaşıyorum.Biliyorum ki burada bunu en usta biçimde yapan birçok okuyucu var.Doğrusu onların incelemeleri yanında benimkisi bir inceleme denemesi olur anca:)
Son ada Livaneli'nin okuduğum 3. eseri huzursuzluk ve kardeşimin hikayesini okuduktan sonra elimin hep Livaneli'nin eserlerine gittiğini fark ettim.(keşke birkaç kitabını stoklasaymışım malum çoğumuz evlerimizde karantinadayız)Çok uzatmadan incelemeye geçiyorum.
Zülfü Livaneli'nin kelime oyunu yapmadan anlatmak istediğini açık bir şekilde ifade ettiği bir kitap.Kitapta,yazarın "son sığınak ,son insani köşe" olarak tanımladığı bu cennet kadar güzel adaya diktatör bir başkanın gelip yerleşmesi ve ada yönetimini eline almasıyla ada sakinlerinin mutlu ve huzur içinde yaşadığı bu adanın nasıl bir cehenneme dönüştüğüne şahit oluyoruz.
Eserin 2008 yılında yazılmasına rağmen günümüzün ideolojisine ayna tuttuğunu düşünüyorum şahsen.
George Orwell'in "Hayvan Çiftliği"ni okuyanlar bu kitabıda okumalı bence.
Vaktinizi ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim:)
Bu roman, bir adada yaşanan olayları hikâye ederken, bir başkanın siyasi ve kişisel ihtiraslarla topluma ve doğaya müdahele etmenin sonuçlarını bize sunuyor..
Bir çırpıda okunabilecek bir roman...
Bir biyolog olarak; bir kez daha bildim ki kâinat her ne olursa olsun insanoğlundan daha güçlüdür...
Ekolojik dengeyle oynamak büyük bir kumardır ve insanoğlu bunun bedelini sonunda fazlasıyla ödeyecektir. Tıpkı başkanın ödediği bedel gibi.. Bu asla değişmez..Bu romanda olduğu gibi..bu isterse de bir martı olsun doğa istediğini alacaktır..
Livaneli'nin aşırı politize duruşu elbette ki kalemine de yansımış. Öte yandan hikayeyi kurgu bakımından çok başarılı buldum, ütopyadan distopyaya geçiş o kadar doğalında, tabi bir akışkanlıkta anlatılmış ki edebi değerini ortaya koyan özelliği bu bence. Muhteviyatına bakılırsa da savunduğu her ne olursa olsun, bir fikrin doruk noktasında yaşanmasının insanı felakete sürükleyen bir katalizör olduğunu anlatması bakımından okunmalı.
Puan vermedi·185 syf.·
2024 14. kitabı
Öyle bir yazar düşünün ki tüm kitaplarını ara vermeden okumak istiyorsunuz. Okudukça okuyasınız geliyor . Zülfü Livaneli sadece bir yazar değil mentor benim için. 
Son Ada kitabıda benim için severek okuduğum kitaplardan oldu.
Zülfü Livaneli sadece bir yazar değil mentor benim için. Son Ada kitabıda benim için severek okuduğum kitaplardan oldu.Yazar Hakkında
Zülfü LivaneliYazar · 40 kitap
Zülfü Livaneli, Türk müzisyen, senarist, politikacı, yazar ve yönetmendir.
İlk yılları
Tam adı Ömer Zülfü Livanelioğlu’olup, aslen Artvin’in Yusufeli ilçesinden olan Livanelioğlu ailesinin büyük dedeleri Ömer Efendi 93 Harbi’nde Artvin’in Ermeni ve Rus işgaline uğraması üzerine Erzurum’a gelerek Ahmet Muhtar Paşa’nın ordusuna katılmıştır.
Ömer Efendi Harput Redif Taburu’na mülazım rütbesiyle atanır. Daha sonra burada çıkan çatışmada şehit düşer. Ömer Efendi’nin tek oğlu olan Zülfü Efendi, Türkiye’nin muhtelif yerlerinde sorgu hakimi olarak görev yapar. Soyadı Kanunu çıktığında babasının geldiği Artvin/Yusufeli/Livane Sancağına izafeten Livanelioğlu soyadını alır. Zülfü Efendi’nin erkek çocuklarından üçü de hakim olmuştur. En büyükleri ve Zülfü Livaneli'nin babası olan Mustafa Sabri Livanelioğlu, Yargıtay Başkanlığı’na kadar yükselmiştir.
Kariyeri
Ankara Cumhuriyet Lisesi mezunudur. Daha sonraki tarihlerde ABD Fairfax Konservatuarı'nı bitirmiştir. Zülfü Livanelioğlu bağlama çalmayı teyzesi Nazmiye (Türeli) Yücel'in eşi olan eniştesi Turhan Yücel'den Ilgın'da yaşadığı yıllarda ve yaz tatillerinde öğrendiğinde, eniştesi Turhan bey'in kendisine hayatını değiştirecek bir sermayeyi hediye ettiğinden haberi yoktu.
Zülfü Livaneli, müziği ile birçok ulusal ve uluslararası ödül aldı ve eserleri Joan Baez, Maria Farantouri, Maria del Mar Bonet, Leman Sam gibi onlarca yerli ve yabancı sanatçı tarafından yorumlandı. Kültür, sanat ve politika alanında Türkiye’nin önemli isimlerinden birisi olan sanatçı, sanat yaşamı boyunca 300'e yakın besteye ve 30 film müziğine imzasını attı.
Türkiye'den ansızın ayrılarak İsveç'e sürgün yıllarında bulaşıkçıklık dahil muhtelif işlerde çalışan Livaneli'nin en büyük arzusu bir gün Türkan Şoray ile tanışabilmek ve o zaman Türkiye'de suçlanan kişilerin uğrak yeri haline gelen İsveç'te bulunan ünlü yazar, gazeteci veya şairlerle karşılaşabilmekti.
Bugüne kadar dört uzun metrajlı film yönetti: "Yer Demir Gök Bakır", "Sis", "Şahmaran" ve "Veda". Valencia Film Festivali'nde "Altın Palmiye" ve 1989'da Montpelier Film Festivali'nde "AltınAntigone" ödülüne layık görüldü. "Sis", "En iyi Avrupa Film Ödülü"ne aday gösterildi. Sanatçının filmleri Türkiye, ABD, Fransa, Almanya, İsviçre ve Japonya'da gösterime girdi ve BBC, WDR, İspanya, Kanada ve Japon televizyonları gibi birçok televizyon şirketine satıldı.
Ekim 1986'da Cengiz Aytmatov'un daveti üzerine Federico Major, Yaşar Kemal, Arthur Miller ve diğer ünlü sanatçı ve düşünürlerin katıldığı Kırgızistan ve daha sonra Wengen, Granada ve Mexico City'de toplanan Issyk-Kul Forumu'nda yer aldı.
Livaneli, Elia Kazan, Jack Lang, Vanessa Redgrave, Arthur Miller, Mikhail Gorbaçov, Mikis Theodorakis gibi ünlü kişilerle birlikte dünya kültürünün ilerlemesi ve dünya sanatlarının gelişmesine katkıda bulunmak üzere çalışmalarda bulundu.
1996 yılında Paris’te merkezi bulunan UNESCO (Birleşmiş Milletlerin Eğitim Kültür Bilim Kurulu) tarafından büyükelçilik verilen sanatçı Livaneli, 1978 yılında yaptığı "Nazım Türküsü" adlı albümde Nazım Hikmet'in şiirlerinden bestelediği şarkıları bir araya getirdi.
"Arafatta bir çocuk", "Geçmişten Geleceğe Türküler", "Sis", "Orta Zekalılar Cenneti", "Diktatör ile Palyaço", "Sosyalizm öldü mü", "Engereğin Gözündeki Kamaşma" ve "Bir Kedi, Bir Adam, Bir Ölüm" ve "Mutluluk" ve Leyla'nın Evi, Sevdalim Hayat, Son Ada ve Sanat Uzun, Hayat Kisa, Serenad kitaplarının yazarı olan Livaneli, hâlen Vatan Gazetesi'nde köşe yazarlığına devam etmektedir. Sanatçı uluslararası kültür çevrelerinde tanınmakta ve saygı görmektedir.
Ömer Zülfü Livaneli Ülker Hanım'la evlidir ve bir kızı vardır. Kızı Aylin Livaneli eğitimi ve yaptığı pek çok işten sonra müzik ile ilgilenmiş. 5 albüme imza atmıştır. Müziğe ara veren Aylin Livaneli şuan yurt dışında ekonomi üzerine eğitim almaktadır. Yayınlanmış 3 kitabı bulunmaktadır. Livaneli vejetaryendir.
19 Mayıs 1997 tarihinde, Ankara Hipodrom meydanında verdiği konsere 500.000 kişinin katılmasıyla Türkiye'nin en büyük konserini gerçekleştirme ünvanını kazanmıştır.
Siyasi kariyeri
Livaneli 1994 yerel seçimlerinde, Sosyaldemokrat Halkçı Parti'den İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na aday oldu. Anavatan Partisi'nin adayı İlhan Kesici, Refah Partisi'nin adayı Recep Tayyip Erdoğan ve Doğru Yol Partisi'nin adayının Bedrettin Dalan olduğu çekişmeli seçim sürecinde oyların %20,30'unu alan Livaneli üçüncü geldi. Erdoğan ise %25,19'luk bir oranla Belediye Başkanı seçildi. Livaneli, 2002 genel seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi'den İstanbul milletvekili seçildi. Partinin 13. Olağanüstü Kurultayı'nda yeter sayıda imza bulamadığı için genel başkan adayı olamadı ve parti yönetimini ağır şekilde suçlayarak istifa etti. Livaneli, istifasını açıklarken şunları söyledi:
"CHP yönetimi, Atatürk'ün laik, devrimci, halkçı, çağdaş ve reformcu çizgisini 21. yüzyıla taşıyamadığı için ülkemizi içinden çıkılması güç bir siyasi karmaşaya sürükledi. Bu büyük tarihsel ve siyasi kaymayı engelleyebilmek ve CHP'yi özündeki devrimci, reformcu ilkelere tekrar kavuşturabilmek için, parti içinde her düzeyde büyük çaba harcadım. Ama ne yazık ki bu çabalar da diğerleri gibi sonuçsuz kaldı. Partideki muhalif fikir ve kişileri yok etme alışkanlığı, bu kurultaydan sonra da bir kıyıma dönüşerek devam ediyor. CHP içinde kalarak mücadele etme yolları artık tükendi. Parti, örneği görülmemiş bir şekilde antidemokratik ve oligarşik bir yapıya dönüştürüldü."
