İnsanlar bir sabah uyandıklarında radyolarda alışık oldukları müzikleri bulamadılar. Frekanslar arasında gezindiler, tuşları çevirdiler ancak işe yaramadı. Ajans başlayınca sebep anlaşıldı. Türk müziği artık yasaktı. Ancak Türk insanı kendi müziğinden vazgeçmedi. Ve birgün bir ses, bu karanlığı aydınlatmak için ‘bir teselli ver’di...
Neşet Ertaş, daha küçük yaşlardan beri bazı türküler üretir, kendi kendine söylermiş. Yine bir gün böyle söylerken babası Muharrem Ertaş demiş ki: “Oğlum, sen bir şeyler yapıyorsun, kendin türküler söylüyorsun ama sonunda bir şeyler demiyorsun.”
Neşet Ertaş da babasına, “Sonuna bir şey ekleyeyim mi?” diye sormuş. Bunun üzerine Bozlak ustası Muharrem Ertaş: “Bizler garibiz oğlum, bize garip derler, gönül de gariptir.” Bundan sonra Neşet Ertaş, her türküsünün sonuna ekleyivermiş: “Garip”