cumlearasi
@cumlearasi
Okuduklarımı değil, beni okuyan cümleleri paylaşıyorum
Okurunu düşündüren herkes hoş gelir.
insan en çok kendine benzeyen cümleden kaçıyor. çünkü orada savunma yok, mazeret yok. kelime karşısında susmak zorunda kalıyorsun. bazı sözler güzel olduğu için değil, seni yerinden ettiği için kalır. ve herkes bunu “okudum” sanır; oysa bazı cümleler okunmaz, insanı ele verir.
okumak, kelimelerle kurulan geçici bir barınaktır. insan, dünyanın ağırlığından yorulduğunda bir cümleye sığınır. kitaplar bize cevap vermekten çok, doğru soruları bırakır. her sayfa çevrildiğinde zaman biraz yavaşlar, benlik biraz derinleşir. belki de bu yüzden okuruz; anlamak için değil, anlam arayışına dayanabilmek için.
umut bazen uzun cümlelere ihtiyaç duymaz.
çünkü allah, insanın kelimelerinden önce kalbine bakar.
yalnızlık sandığımız şey, çoğu zaman yönümüzü şaşırdığımız andır.
kırgınlık ise bize yeniden dönmeyi öğretir.
umut bazen bir cümleye sığar,
yalnızlık ise koca bir hayata.
kırıldığımız yerden değil,
susmayı öğrendiğimiz yerden değişiriz.
edebiyat bunu fısıldar,
felsefe nedenini sorar.
hayat bazen yorar ama durup nefes aldığında her şey biraz daha anlamlı olur. kendine iyi davranmayı unutma.