insan, varlığını anlamla değil çatlaklarla kurar. her düşünce bir kırılma anıdır; akıl dediğimiz şey, bu kırık yerlerden sızan ışıktır. hayat bize doğruları öğretmez, çelişkilerle düşünmeyi öğretir. belki de bilgelik, sağlam bir cevapta değil, yıkılmaya razı bir soruda yaşar. çünkü insan ancak çöktüğü yerden gerçekten düşünmeye başlar.