Eşrefoğlu Divanı'nındaki, Karahanlı dönemi metinlerinde (Hacip'in Kut Bilgisi, Kaşgarlı'nın lügati) de tespit edilebilen bazı sözcükler aşağıda. Maniheist/Budist Uygur metinlerinden (Eski Uygur dönemi) tanıdık sözcükler de mevcut, onları kalın gösterdim.
(Eşrefoğlu, t/d gibi bilindik ses dönüşümlerinin yazılı metinlerde aşikarlaştığı bir dönemde yazmasına rağmen, divanının bir yerinde tolu'yu kullanırken, başka bir yerinde dolu'yu kullanabiliyor.)
Ağu : Zehir.
Ağ- : Yükselmek, çıkmak.
Al : Hile, tuzak.
Alda- : Kandırmak, aldatmak.
Assı (Asığ) : Fayda, kâr, kazanç.
Belür- (Belgür-): Belirmek, ortaya çıkmak, görünmek.
Berk it- : Sağlamlaştırmak.
Beze- : Süslemek, bezemek, donatmak.
Biregü : Her biri.
Birle : İle
Çal- : Vurmak, çarpmak.
Depren- (Tepren-) : Kıpırdamak, hareket etmek.
Dir- (Tir-) : Toplamak, bir araya getirmek.
Dükelü (Tükel) : Bütün, hep, cümle, hepsi.
Dün ü gün : Gece ve gündüz.
Düz- (Tüzül-) : Düzeltmek, ıslah etmek, yoluna koymak.
Em : İlaç.
Esrük : Sarhoş.
Gözgü (Közüngü) : Ayna.
Irag (Irak) : Uzak, uzaklık, ıraklık.
İr- (Er-) : Ermek, ulaşmak.
İren (Eren): Eren, ermiş.
İv (Ev): Ev.
Kakı- : Kızmak, öfkelenmek.
Kamu : Hep, bütün, cümle.
Kanda : Nerede.
Kanı : Hani