Siréne
@d0nttch1
Şu anda okuduğu kitap
Avcının Güneşi
"Hassas bir melek vardı gökyüzünde. Bize bakıyor ve acımızda acıyor, yaramızda kanıyordu. O bize ağladıkça biz de onun gözyaşlarına yağmur adını veriyorduk."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Spoi içerebilir
Açıkçası birinci kitabı pek de sevdiğim ve karakterlerle bağ kurabildiğim söylenemezdi. Bu kitabı daha çok sevdim bunun nedenlerinden biri de elbette hikayenin ilerlemesi ve Yeşil'in hastalığının nüksetmesiyle olayların daha heyecan verici bir boyuta geçmesi. Karakterlerle ikinci kitapta daha güzel bir bağ kurdum. Fakat beğenmediğim bir unsur var. Yeşil ile Drew'un fazlasıyla toksik olan ilişkisi. Sürekli ilk önce kavga edip sonra da fingirdeşmeleri bayıyor. Yazarın sırf kavga olsun bu ikisine sahne olsun diye bunları yazdığını düşünüyorum çünkü bazı yerler oldukça gereksiz. Drew Yeşil için Felix adındaki adamı dövdükten sonra o anki öfkesiyle sahiden de Yeşile zarar verecekmiş gibi davranması ve Yeşil'in de içinden bu düşünceyi geçirmesi korkunç. Kadına şiddetin normalleştirilmeye ve meşrulaştırılmaya çalışılması mide bulandırıcı. Bunun dışında Drew karakterinin sırf daha "erkeksi" olsun diye zorlama bir şekilde yazıldığını düşünüyorum. Sinirlendiği anda gereksiz yere bağırıp çağıran biri ve ben açıkçası erkeklerin sevdikleri kadına ses yükseltmesini doğru bulmuyorum. Kendisi korkutucu davranışlarda bulunup Yeşil ondan korkunca da üzerine yürüyen bağırıp çağıran korkunç birisi. Maral "bebek gibi seven" bir erkek karakter ortaya çıkarmak istemiş ama yapamamış maalesef.
"Bana sırtını dönme çünkü bunu yapınca beni anlayamazsın. Bakışlarını benden çekince sinirleniyorum."
"Senin sinirini severim, huysuz kadın."