Deniz
@d3nizerol
37 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Günbegün
Benim mezarlarımda ölü yok;
Hep yaşamış olanlar var…
Anılarımda bir yer
Dinmeksizin acıyor,
Günbegün
Bundan.
Ağlasam geçer
Biliyorum…
Ağlanmıyor.
KARANLIK HEP KENDİNE GİDER
Aydınlık
Karanlığa gider,
Seslenir;
Gel karanlık,
Der,
Seni aydınlatayım;
Görsünler,
Sende ışık parıltısını.
Karanlık
Açmaz kapısını,
Bu çağrıdan ürker,
Ses vermez…
Bırakıp pılısını pırtısını,
Çeker gider.
Nereye gittiğini
Karanlıktan kimse görmez.
Anı Ormanından Anılar
Anmak kaçınılmaz bir gürültüdür, yankılanır da
Gider anılarına döner kendisine seslenir.
Aralık suskularda uğuldar, ardarda aralıklarında
Kendisine silerken derinleşir, unuttura unuttura beslenir.
Söylemek bir başka şeyi saklamak da değil midir...
Dedim ama gözler de bakarlar da;
O ise yüzünde silinirken yüreğinde çizgilenir.
Anmalarda sesin rengi kendiliğinden değişir,
Dağlarını kurar yerleşir duygularda,
Yerin göğün uçurumlarında birleşir.
Anmak bir yürekliliktir korkularda.
Hırçın dalgalanmalarında dirilir
Yalnızlık denizinin gizli fırtınalarında
Kendi sorularını yanıtlarken delileşir.
Ama sana da seni sorar kendi yankılarında.
Anmak bir acıyı hep yeniden sormaksa,
Bir kırgınlık yanığında öyküleşmektir.
Dinmez burukluğunda bir ağrıyı susmaksa,
Sürekli yaralanmak, ölümle eşitleşmektir.
Çağrı Balladı
Belki derinde, taa derinde.
Sen benim yerimde
Ben senin yerinde
Unutulmuş olabiliriz;
Birbirimizi uyandırsak...
Desek birbirimize
Haydi kalk
Gidelim yerlerimize;
Belki birbirimizi bulabiliriz.
Yalnızlığa övgü
Mutluluğun gözü kördür,
Yalnızlık sağır.
Ondandır biri tökezleyerek yürür,
Öbürü uykusunda bile bağırır.