Murat Aktan
@daimakitap1
309 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
"Dünya hakkında sandığın kadar çok şey bilmiyorsun," dedi babası. "Dünya canavarlarla dolu..."
Reklam
Paranoya çift yönlü algıladığımız bir kavram. Bazen korkan insanlar için bazen de bir düşünceye saplanıp korkutan insanlar için kullanıyoruz. Kitabın kurgusunun bu kavramın her iki yönünü de ustalıkla yansıttığını düşünüyorum. Benim gibi konuyu hiç bilmeden başlarsanız da oldukça farklı ve beklenmedik ilerlediğini söyleyebilirim.
Kitabın başında, otoyolda arabayla, kızlarını üniversiteye bırakmak için ilerleyen üç kişilik bir ailemiz var. Henüz daha ilk sayfalarda olmamıza rağmen, karakterlerin gerginliği ile birazdan bir şey olacak hissi hemen yakalıyor bizi. Gerçekten de başka bir arabadaki grubun ıstarlı tacizi, arabayı kullanan Meg'in kendini kontrol edememesi ve arabanın arızası ile korkunç bir kaza oluyor ve eşi olay yerinde hayatını kaybediyor.
Meg'in üzüntüsü ve kendini suçlaması, kızı Lily'nin de aynı şekilde yas süreci, sırları ve suçluluk duygusu ile ilerleyen hikaye, sayfalar ilerledikçe bambaşka bir yöne doğru gidiyor.
Hem anne hem de kızı tuhaf olaylar yaşamaya başlıyor. Sadece ikisinin değil, Meg'in yıllardır sağlıklı bir iletişim kuramadığı babasının da sakladığı sırların yavaş yavaş ortaya çıkması, bazen paranoyaların gerçeği işaret ettiğini gösteriyor. Aileyi izleyen ve rahatsız edenler kimler? Tehlike tırmanırken çevrelerindeki herkes birer şüpheli oluyor okur için.
Merakla ve heyecanla okuduğum bir kitap oldu. İnsanların nelere inanabileceği ve inandıkları uğruna ne kadar ileri gidebilecekleri, çarpık zihinlerin işleyişi üzerine ilginç bir kurgu olmuş, tavsiye ederim.
"Mutluluktan ağlayan insanlara da anlam veremezdim. Zaten ağlayarak geldiğimiz şu dünyada, mutluyken de ağlayacaksak gülmek ne güne duruyordu? Meğer ben hiç o kadar mutlu olmamışım hayatta. Ağlayacak kadar mutlu olmak, o gün nasip olacakmış bana."
Kitabın ilk bölümlerinde, Hatay'da, enkaz başında iki adam var. Birisi anlatıcımız, diğeri de Ali. Bir an düşünmek istiyoruz yaşadıklarını ama tahayyül etmesi bile güç. Enkaz başında bir ses için beklenmesini zihnimizde bir an bile düşünmek istemezken, onlar bizzat yaşadı. Kitabın okuru sarsan yanlarından birisi bu: Tüm bunlar gerçekten yaşandı, biliyoruz.
Sonra Ali anlatmaya başlıyor, anlatmazsa o bekleyiş ayrı bir işkence olacak çünkü. Ali'nin çocukluktan itibaren yaşadıklarını okurken, tekrar tekrar soruyoruz kendimize; bir insan kaç sınava dayanabilir? Her şeye rağmen kaç defa daha ayağa kalkabilir?
İnsanın tüm yaşadıklarını unutturmasa da yola devam edecek gücü veren çok büyük bir şey var bu dünyada. Ve Ali sayısız sınavdan sonra onu buluyor. Seviyor, seviliyor ve kendi küçük ailesini kuruyor. İşte şimdi enkazın başında beklediği sesler ailesine ait.Kitabın sonuna kadar tüm umutların ve insanlığın sınandığı o yerde, Ali ve anlatıcı ile beraber her şeye rağmen bir umutla bekliyoruz biz de. İnsan kalmayı ve ne anlamsız şeylere kafayı takıp şikayet ettiğimizi hatırlıyoruz sık sık.
Yazarın anlatımı samimi ve sürükleyici. Okuduklarımızdan etkilenip mola verme ihtiyacı hissetsek de merakla çevriliyor sayfalar, tavsiye ederim.
Reklam