Murat Aktan
@daimakitap1
313 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
"Öyle sanıyorum ki eski buhran ve ihtirasların bir gün tekrar uyanması tehlikesine karşı çalışmaktan, sevmekten ve acımaktan daha iyi çare yok... Bilhassa acımak... Ta ki kendime acımaya vakit bulmayayım..."
Reklam
Yazarın kitaplarını okurken, gerek karakterlerinin gerekse kurgularının zamanın ötesinde oluşu hayranlık uyandırıyor. Nazmi, Jülide ve kurguda zaman zaman ortaya çıkan karakterler çok tanıdık. Kitap, yazarın kendi tarzında yazdığı aşk romanlarından birisi olarak görülüyor. Evet görünen tema toplum sınırlarının dışında bir aşk ama alt metin daha çok şey saklıyor benim düşünceme göre.
İnsan hayatının dönüm noktaları vardır. Ve kitapta Nazmi Bey'in çocukluğundan itibaren önemli değişim noktalarında durduğunu görüyoruz. Bu değişimleri görünüşte ve içinde nasıl karşıladı işte bunu izliyoruz kitap boyunca. Yazarın psikolojik tahlilleri ve bir insanın iç dünyasını resmedişi o kadar başarılı ki Nazmi Bey ile beraber hikayenin içinde duygudan duyguya geçiyoruz. Çünkü tabiatı ile de bugün psikolojide mutlaka adı konulacak; birbirine zıt birçok ruhu içinde barındırıyor Nazmi Bey.
Son derece akıcı, merakla ve ilgiyle okunan bir roman. Okuru zaman zaman empatiye de zorlayıp düşündürüyor. Henüz yazarın kalemi ile tanışmadıysanız herhangi bir kitabıyla başlayabilirsiniz. Çünkü hepsi birbirinden etkileyici ve kıymetli eserler.
Bazı kitaplar konuşur sizinle, okura anlatacakları vardır. Tarihi gerçeklerle karışan kurgu, olaylar, karakterler değildir de biraz daha derinden gelen seslerdir duyurmak istedikleri. Yazarın anlatımı böyle ustalıklı olunca, kitap boyunca dinler, hisseder, sorgularsınız o sesleri. İşte bu kitap, onu yaşatıyor okura.
O halde ne söylüyor derseniz, bakıp geçmeyi değil de görmeyi seçenlere sesleniyor diyebilirim. İnsanı anlatıyor, İyilik ve kötülüğün her insanda var olduğunu; koşullara, seçimlere göre ortaya çıktığını. Dinin, dilin, rengin, ırkın bahane olduğunu, aslolanın bazı insanların hırsı, nefreti, makam ve para arzusuyla ortaya çıkan kötülük olduğunu. Aynı olayın farklı taraflardan bakıldığında haklı ve haksızın değiştiğini; aslında herhangi bir haklılık değil de kurbanlar olduğunu...
Yazarın ikinci kitabını okuyan bir okur olarak ise kaleminin en çarpıcı yanının doğayı konuşturmak olduğunu söyleyebilirim. Derenin sesini, Sinan'ın tanımlayamadığı o şehre sinen kokuyu, çiçeğin gözyaşlarını, ağacın asaletini, hayvanın doğadaki yerini ve daha birçok şeyi duyumsarsınız okurken. En çok şunu düşündüm ben: Doğadaki her canlının birbirine ihtiyacı var ama en çok da insanın doğadaki her varlığa. O halde nedendir onu görmeyi, korumayı seçmeyişimiz? Nedendir onunla bütün olmak, her daim insanlığı korumak yerine kötülüğe teslim oluşumuz?...
Reklam