DERVİŞ - Akşamın bu vaktinde ölüleri mi ağlatıyorsun?
ÇOBAN - Ölüler ağlar mı imiş?
DERVİŞ - Hem de nasıl? Taştan su kaynar gibi ölü kemiklerinden gözyaşı sızar.
ÇOBAN- Ben ağlamayı, yaşayanların işi bilirdim.
DERVİŞ-Ölüler, yaşadıklarını sananlardan daha çok aglarlar. Gözyaşı kaldı mı ki, şimdi yaşayanlarda?
ÇOBAN - Doğru! Yürekler katı, gözler kuru, şimdiki dünyada...
DERVİŞ - Şimdiki dünyada insan, birbirini yiyen canavar...
Yılan olsun, akrep olsun, sen hiç aynı cinsten olup da birbirini yiyen hayvan gördün mü?
ÇOBAN-Ben Çobanım! İşim hayvanlarla..Böylesini görmedim.