Durmuş Ali ÖZBEK
@dalice
64 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Boşluklar ne zaman kaybolur?
Belki bir bakışın derinliğinde,
Bir dokunuşun sıcaklığında,
Bir kelimenin yankısında,
Ya da sessizliğin en saf anında.
*
Belki bir tebessümde erir,
Bir çocuğun kahkahasında kaybolur,
Bir dostun omzunda unutulur,
Ya da bir sevda ezgisinde son bulur.
*
Boşluklar ne zaman kaybolur?
Belki bir yıldız kaydığında,
Belki dudaklardan dualar dökülüp,
Göğe yükseldiğinde,
*
Belki yağmurun ilk damlasında,
Toprağa karışan o huzurda,
Ya da denizin kıyıya ulaşan dalgasında,
Ufkun sonsuzluğunda.
*
25.01.2025 Ankara
Durmuş Ali ÖZBEK
Eğitimci Yazar
Kültür Bakanlığı Halk Şairi
edebiyatevi.com/yazi/302676/bos...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendi söylediğin yalana mı inandın,
Hangi hayale sakladın gerçeği?
Hangi rüzgârla savruldu sözlerin,
Kendi yankına mı kandın?
Bir ayna tutsan yüzüne,
Gördüğün sen misin?
Yoksa bir maske mi?
Kelimeler dans ederken dilinde,
Hangi notada sustu vicdanın?
Gözlerin bir sır fısıldar gibi,
Ama sessizlik daha gürültülü
Kendi yalanına sarıldın belki,
Ama gerçek hep orada,
Gözlerinin içinde.
Yalanlar da bir gün yorulur
Gerçekler ise hep bekler
Kendi söylediğin yalana mı inandın,
Yoksa sadece inanmış gibi mi yaptın?
09.02.2025 Ankara
Eğitimci Yazar
Kültür Bakanlığı Halk Şairi
edebiyatevi.com/yazi/302630/ger...
Yanılıp da olma, sakın ha konuk,
Oturmuş köşeye, suratı donuk,
Sararmış dişleri, ne üstü yunuk,
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
Kibir içindesin, kendini kokla,
Saygın olsun eve, gidip de yokla,
Hiç emek vermeden, yenir mi lokma?
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
Çiğnenmeden yenmez, dök alın teri
Kolay gelir sana, dön de bak geri,
Asalaklığın bitmez çoktan beri,
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
İmrenme ellere, çalış kendine
Tilkice kurnazsın, erme fendine,
Takılmışsın tembellik kemendine
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
Hele bir çivi çak, taş koy üstüne,
Yatma bir iğne tut, ersin kastına,
Çalıştım deyip de, öğün dostuna,
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
Soymak için düşme, kimse peşine,
Üret de değer kat, sende düşüne,
Kıymet bil sahip ol, sende işine,
Hep hazıra hanık, pişmişe konuk.
*
Hayatta bazen kendimizi yetersiz, başarısız ya da değersiz hissedebiliriz. Bu hisler, genellikle dışarıdan gelen olumsuz eleştiriler, kişisel başarısızlıklar ya da toplumun üzerimize yüklediği baskılardan kaynaklanır. Ancak bu tür düşüncelerin bizi esir almasına izin vermemeliyiz. Çünkü gerçek şu ki: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Her insanın bir değeri, yetenekleri ve dünyaya sunabileceği bir katkısı vardır.
Kendi potansiyelini fark etmek, yaşamın en önemli adımlarından biridir. Birçok insan, çevresindeki insanların beklentilerine ya da toplumun dayattığı standartlara göre kendini değerlendirir. Ancak bu, kendi öz benliğini görmezden gelmek anlamına gelir. Kendine inanmak için önce kim olduğunu, neleri sevdiğini ve nelere yetenekli olduğunu keşfetmelisin. Unutma, dünyadaki her birey farklıdır ve bu farklılıklar bizi özel kılar.
"Hiçbir işe yaramıyorum" gibi düşünceler genellikle zihnimizdeki olumsuz bir döngünün sonucudur. Bu tür düşünceleri beslemek yerine, onlarla yüzleşmeli ve kendimize daha olumlu bir bakış açısı kazandırmalıyız. Örneğin, bir başarısızlık yaşadığında bunu bir öğrenme fırsatı olarak görebilirsin. Başarısızlık, büyümenin ve gelişmenin doğal bir parçasıdır. Hiç kimse her zaman başarılı olmaz; önemli olan düşmek değil, tekrar ayağa kalkabilmektir.
Kendine inanmanın yolu, küçük adımlarla başlar. Her gün kendin için bir şeyler yapmayı hedefle. Bu bir kitap okumak, yeni bir şey öğrenmek ya da sadece kendine iyi bakmak olabilir. Küçük başarılar, özgüvenini artırır ve kendine olan inancını pekiştirir. Zamanla bu küçük adımlar büyük değişimlere dönüşür ve hayatına yeni bir anlam kazandırır.
Hayatındaki insanlar, kendine olan inancını doğrudan etkiler. Sürekli seni eleştiren ya da küçümseyen kişilerle vakit geçirmek yerine, seni destekleyen, motive eden
Sözlerim sessizliğe karıştı
Kimse fark etmedi
Kimse duymadı
Kimse beni anlamadı
Fırtınalar yüreğimde
Gözlerimden bulut kayar
Hüzün tırpanı
Beni hasat yapar
Gelip geçen döner bakar
Beni kimse anlamadı
Sözlerim mi yetersiz
Duvarlar mı yüksek yoksa
Sesim yankılanır bir boşlukta
Değmez hiçbir kulağa
Söz yazılmazsa
Kalem de unutur kâğıtta
Bir hüzün var can evimde
Sancılar depreşir yüreğimde
Kimse beni anlamadı
Kimse dönüp bakmadı
Ben yine de yazıyorum
Belki bir gün
Biri beni anlar diye
07.02.2025 Ankara
Durmuş Ali ÖZBEK
Eğitimci Yazar