Durmuş Ali ÖZBEK
@dalice
64 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Sorkun’a [1] mani yazdım,
Ne bir ot, ne de sazdım,
Hayal gitti yaylaya;
Ne çok oldum, ne azdım.
x
Sorkun; yerleşim yeri,
Adı bin yıldan beri,
Çok şehit verdiler,
Sorkun ecdat eseri.
x
Sorkun’un karı erir,
Gözlerim neden seğrir,
Yıkılmış bak obamız;
Kötü haberi verir.
x
Sorkun’un kavakları,
Düzüldü duvakları,
Tekneler boşalmış hep;
Açılmış savakları.
x
Sorkun’a gidemedim,
Katırı güdemedim,
Sığırı bekçi tuttu;
Borcunu ödemedim.
x
Sorkun’da kuru söğüt,
Sen de dik salkım söğüt,
Atandan almadın mı?
Duymadın mı hiç öğüt?
x
Reklam
KALE
*
Ben kaleye çıkarım,
Ermenek’e bakarım,
Yâri bana vermezsen
Ermenek’i yakarım.
*
Kale dibi taşlıdır,
Yârim hilal kaşlıdır,
İstemeye gidince
Neden çok telaşlıdır.
*
Kalenin önü şehir,
Şehirin önü nehir,
Nikâhım kıyılınca
Bu şehir sana mehir.
SULTANİBAĞ
*
Sultanibağ yolları,
Sepet dolu kolları,
Mevla’m dertler vermesin
Çok çalışkan kulları
*
Sultanibağ yolları
Sardı yârin kolları
O yar mani yazarmış
Bitirmiş okulları.
*
Sultanibağ yolları,
Sağanak altında, senle ıslandım,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
Yağan yağmur güzel, dedim hoşlandım,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
Şimdi duygularım, gül olup açtı,
Aşkın “Han”ı oldum, başımda taçtı,
Uyandım uykudan, huzurum kaçtı,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
Alnımda damlalar, yastığa damlar,
Bilsen çömez âşık, içinde gamlar,
Pişecektir bir gün, böylesi hamlar,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
“Aşk; pişmektir.” derler, duyduğum budur,
Piştikçe yüreğe, değerli huydur,
Hakka tabi isen, doğru bir yoldur,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
Özbekoğlu şaşma, aşkını hak bil,
Haydi, sabah oldu şöyle bir irkil,
Alnında biriken terleri de sil,
Baktım ki ben beni, tanıyamadım.
09.02.2024 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
edebiyatevi.com/yazi/281894/ben...
İzvit yaylasında bir keklik gördüm,
Başka eşi yokmuş herkese sordum,
Besleyim dedim de bir sepet ördüm,
Ben seni tutayım namın var olsun.
Avcılar senin için yola koyuldu,
Karlık Arası’ndan sesin duyuldu,
Peşinden koşarken topuk soyuldu,
Ben seni tutayım namın var olsun.
İri topuğunu kafeste görsem,
Boynundaki alaya elimi sürsem,
Bir hayal midir bu, başım çok sersem,
Ben seni tutayım namın var olsun.
Gubarınca başı, sanki şapkalı,
Mıdığı kırmızı, gerdan halkalı,
İri toklu gibi, hem de okkalı,
Ben seni tutayım namın var olsun.
Sen öt, Özbekoğlu duysun sesini,
Avcı değil amma, dinler hepsini,
Bir kafesi görse, körler nefsini,
Ben seni tutayım namın var olsun.
13.09.2022 Yukarı Çağlar
Durmuş Ali ÖZBEK
edebiyatevi.com/yazi/281867/nam...
Vakit; hazan vakti, geldi son mevsim,
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
Ölüm sınavıyla, bitti son dersim,
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
Yarım bıraktığım, her uğraşımda,
Ömür alınmıyor, gönül çarşımda,
Aynalar buğulu, durur karşımda,
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
Artık nafiledir, onca arzular,
Kaderdir silinmez kara yazılar
Ardında kalır da yetim kuzular
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
Yıkılır içinde, bir bir şehirler,
Yatağın değişir, akan nehirler,
Dünya nimetleri, beni zehirler,
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
Özbekoğlu dünya servetin kefen,
Verin servetimi, desen de lütfen,
Ölüm çare bulmaz, ne ilim ne fen,
Gözüm seni arar, nerdesin Ey Yar?
08-09.02,2024 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
edebiyatevi.com/yazi/281830/son...
Reklam