Algernon'a Çiçekler, zihinsel engelli olan Charlie Gordon'un zeki bir insana dönüşmek uğruna yaşadıklarını anlatıyor bizlere. Geçirdiği ameliyatın tüm tehlikeleri ve bilinmezliklerine rağmen "normal bir insan" olabileceğinin düşüncesi hemen ikna ediyor onu. Çocukluğunun puslu hatıraları ameliyat sonrasında yavaş yavaş netleşmeye başlıyor. Bugünkü davranışlarının nedenlerini, normal algıladığı davranışların aslında nasıl olduğunu, çevresindekilerin gerçek yüzlerini görmeye başlıyor. Dünyadaki en zeki insan olmaya yaklaşmışken zeki olmadan önceki haliyle insanların onu daha çok sevdiğini düşünmeye başlıyor. Sanki zekası arttıkça sevdiği insanlarla arasına kilometrelerce mesafe giriyor. Kitap da tam bu noktada insanın aklına şu soruyu getiriyor: İnsan gerçekten anlaşılmadığı yerde mi yalnızlaşır, yoksa fazla şey görmeye başladığında mı?
Charlie’nin değişimi boyunca en etkileyici şeylerden biri de günlüklerinin diliydi bence. Kitabın başında yazım hatalarıyla dolu, çocukça görünen cümleler zamanla karmaşık düşüncelerle dolmaya başlıyor. Öğrenmesi gereken şeylerin çokluğu onu heyecanlandırırken geçirdiği değişimin boyutu da heyecanını artırıyor. Ama bu değişim yalnızca zekânın gelişimini değil, Charlie’nin kaybettiği saflığı da hissettiriyor. Başlarda dünyaya daha basit ama daha sıcak bir yerden bakarken, zamanla her şeyin ağırlığını fark etmeye başlıyor.
Ayrıca deney hayvanı olan ve kendisiyle aynı yollardan geçen fare Algernon'u her gün gözlemlemeye çalışıyor. Başlarda zekasıyla kendine bir rakip olarak gördüğü bu fare, zamanla onun için bir yoldaş oluyor. Belki de onu kaybettiğinde bir parçasını kaybetmiş gibi hissetmesinin bir nedeni de onda kendisini, kendi geleceğini görüyor olmasıydı. Başına gelecekleri onda gözlemledikçe geldiği zeka düzeyiyle yapabilecekleri ve
Charlie’nin Kalbi IQ’sundan Büyüktü1000Kitap
İnsan Olmak mı, Zeki Olmak mı?
Bazıları Her Şeyi Bilir, Hiçbir Şeyi Hissetmez.
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda hikâye biter. Bazıları ise son sayfadan sonra asıl hikâyeyi zihninizde başlatır. Algernon'a Çiçekler benim için ikinci türden bir kitaptı.Charlie Gordon'un satırlarıyla başlayan bu yolculuk, yalnızca bir zekâ deneyinin hikâyesi değil; insan olmanın, anlaşılmanın, sevilmenin ve yalnızlığın ne demek olduğuna dair derin bir sorgulama. Romanın en etkileyici taraflarından biri de anlatım biçimi. Charlie'nin ilerleme raporları, onun zihnindeki dönüşümün aynası gibi. İlk sayfalardaki kırık dökük cümleler, yazım hataları ve çocukça saflık zamanla yerini karmaşık düşüncelere, derin analizlere ve acı verici farkındalıklara bırakıyor. Okur olarak sadece bir karakterin değişimine tanık olmuyor, adeta onun zihninin içinde yürüyorsunuz.Ameliyattan önce Charlie'nin dünyası küçüktü ama huzurluydu. İnsanların ona güldüğünü değil, onunla güldüğünü sanıyordu. Sevildiğine inanıyordu. Oysa zekâsı arttıkça gerçekler de birer birer görünür hâle geldi. Bazen cehaletin bir perde değil, aynı zamanda bir sığınak olduğunu düşündüm. Çünkü bazı gerçekleri görmek, onları bilmemekten çok daha ağır olabiliyor.Kitap boyunca kendime sürekli şu soruyu sordum: İnsan gerçekten ne kadar bilirse o kadar mı mutlu olur? Charlie'nin yükselen zekâsı, ona kapılar açarken aynı zamanda insanlarla arasına görünmez duvarlar da örüyor. Çünkü zekâ, çoğu zaman insanı kalabalıklara değil, yalnızlığa yaklaştırıyor. İnsanların anlayamadıkları şeylerden ürktüklerini, kendilerinden farklı olanı dışlamaya ne kadar meyilli olduklarını bir kez daha fark ediyoruz.Romanın en vurucu yanı ise Charlie'nin yaşadıklarının yalnızca ona ait olmaması. Hepimiz hayatımızın bir döneminde birilerinin eğlencesi,
Reklam
Puan vermedi
Zekanın sevgi ve şefkatle dengelenmediği zaman hiçbir şey ifade etmediğini öğrendim."Charlie Gordon, düşük bir IQ ile doğmuş ama dünyayı, insanları sevmeyi her şeyden çok isteyen bir adamdı. Ta ki bir ameliyatla dahi olana kadar... Algernon ise labirentleri ondan hızlı geçen küçük, beyaz bir fare. Charlie’nin zekası yükseldikçe dünyanın ne kadar acımasız olduğunu, insanların ona neden güldüğünü ve cehaletin bazen nasıl bir mutluluk olduğunu anlamasını okumak kalbimi paramparça etti. Bilginin getirdiği o büyük yalnızlığı iliklerinize kadar hissedeceğiniz, bittiğinde uzun süre kapağına bakıp kalacağınız bir kitap.
Son yıllarda okuduğum en etkileyici kitaplardan
Daniel Keyes den okuduğum ilk kitap. Düşük bir zekâya sahip Charlie'nin zekası deneysel bir operasyonla günden güne artar. Kitap Charlie'nin yazdığı ilerleme raporları bir nevi günlüğü olarak kurgulanmış. Her sayfada Charlie'nin IQ puanı yükselirken insanlarla olan ilişkilerinin nasıl değiştiğine tanıklık ediyoruz. Kitap boyunca kişinin mutlu olması, diğer insanlar tarafından kabul görmesi, sosyal ilişkiler kurması IQ'su ile ne kadar alakalı gibi soruları sordum kendime. Çevremizde ne kendimizden daha düşük ne de daha yüksek zekada insanlar istemiyoruz maalesef. Ah canım Charlie. Herkesin kitaplığında olması gereken bir kitap. Mutlaka okuyun.
Daniel Keyes den okuduğum ilk kitap. Düşük bir zekâya sahip Charlie'nin zekası deneysel bir operasyonla günden güne artar. Kitap Charlie'nin yazdığı ilerleme raporları bir nevi günlüğü olarak kurgulanmış. Her sayfada Charlie'nin IQ puanı yükselirken insanlarla olan ilişkilerinin nasıl değiştiğine tanıklık ediyoruz. Kitap boyunca kişinin mutlu olması, diğer insanlar tarafından kabul görmesi, sosyal ilişkiler kurması IQ'su ile ne kadar alakalı gibi soruları sordum kendime. Çevremizde ne kendimizden daha düşük ne de daha yüksek zekada insanlar istemiyoruz maalesef. Ah canım Charlie. Herkesin kitaplığında olması gereken bir kitap. Mutlaka okuyun.Lütfen okuma yazmayı unutmayayım:(
Charlie Gordon, akıllı olmak isteyen insanların ona gülmesini sevgi sanan zihni uzun süre çocuk kalmış bir adam. Bir süre o çok istediği akıllılığı elde eden hatta artık dahî olduğu için yine anlaşılmayan yalnızlık çeken bir adam. Sonunda hem akıllı hem mutlu kalmasını istiyor insan ama gözyaşlarına engel olamadan bitiyor kitap. Ah Charlie :( 
Algernon'a Çiçekler Daniel Keyes
Algernon'a Çiçekler Daniel Keyes
Diğerleri gibi olamamak, peki bu diğerleri kim? O bir insan değil mi? O bir birey değil mi? Kimi veya neyi ötekileştiriyoruz. Kendini ondan veyahut şundan üstün gördüğün şey ne?
Şöyle diyor kitap da;
"Doğdukları andan itibaren solmuş ve kurumuş olan canların ve her gün gözlerini geçen zamana ve boşluğa dikmeye mahkum olanların yarattığı duygu..."
"Bana ne olacağı önemli değil, henüz dünyaya gelmemiş bazı insanların hayatına bir şeyler katabilirsem eğer, kendimi binlerce kez normal bir hayat yaşamış gibi hissedeceğim.
Bu da bana yeter."
#Algernon'a#Çiçekler
Reklam
Reklam