dilan
@dantegibi
overthinking cuz it's basically all i have
31 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Tıpkı doğa gibi zihnin de manzaraları vardır. Birçok kez beni hezeyana sürükleyerek ağlattıkları halde hiçbir güneş doğuşu, hiçbir mehtap, gün bitimindeki gezintilere has, batan güneşin denizde parıldattığı dalgalar kadar çok dalgayı ruhumuzda renklendiren hüzünlü yangının içinde yarattığı tutkulu hassasiyeti yaşatmamıştır bana.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ölümün değdiği kişileri güzelleştirdiği ve meziyetlerini abarttığı söylenir, oysa genelde hayat onlara haksızlık etmiştir daha ziyade. Sofu ve kusursuz tanık ölüm, doğruluğun ve merhametin ışığında her insanda kötülükten çok iyilik olduğunu öğretir bize.”
Mutlu bir hayatta benzerlerimizin kaderleri ister çıkarın arkasına gizlenmiş, ister arzuyla şekil değiştirmiş olsun, bize gerçek halleriyle görünmez. Ama hayatta ızdırabın getirdiği tarafsızlık, tiyatroda da acılı güzellik duygusu içinde, başkalarının kaderi ve bizzat bizim kaderimiz, nihayet kulak kesilen ruhumuzu görevin ve gerçeğin daha önce işitilmemiş ebedi sesini duyurur. Gerçek bir sanatçının kederli eseri bize ızdırap çekmiş kişilerin tarzında seslenir; acı çekmiş herkesi başka şeyleri bir yana bırakıp kendisini dinlemeye zorlanır.
Hırs insanı şan ve şöhretten daha çok sarhoş eder; arzu her şeyi yeşertirken sahil oluş soldurur; hayatı yaşamaktansa düşlemek yeğdir; kaldı ki yaşamak da bir bakıma hayatı düşlemektir, ama hem gizemi hem de netliği azalmış bir düştür bu, geviş getiren hayvanların cılız bilincindeki dağınık düşlere benzer, karanlık ve ağır bir düş. Shakespeare’in oyunları çalışma odasında seyredildiğinde tiyatrodaki temsillerinden daha güzeldir. Ölümsüz sevdalılar yaratmış şairlerin çoğu bayağı han hizmetçilerinden başkasıyla birlikte olmamışlardır, öte yandan en çok gıpta edilen zevk düşkünleri sürdükleri, daha doğrusu sürüklendikleri hayatı kavrayamazlar.
İnsanları birbirine bağlayan, ucunda belki her akşam beklenmedik bir mutluluk ya da yalnızlık güneşinin battığı esrarengiz yollar onu cezbediyordu. Aklına getirdiği her insan ona dayanılmaz derecede sempatik geliyordu; her birine rastlayabileceği sokakları birer birer arşınladı; tahminleri gerçekleşse, tanımadığı ya da kayıtsız birine korkusuzca, tatlı bir heyecanla yaklaşırdı. Fazlasıyla yakınında kurulmuş sahne dekoru çökmüştü; hayat bütün yeniliği ve gizemiyle, davetkar manzaralar halinde göz alabildiğinde karşısında uzanmaktaydı.