Anarşistlere ilişkin tartışma daha vahimdi. Ama Mme Fremer bir doğa yasasının kaçınılmazlığı karşısında boyun eğercesine, teslimiyetle, “Bütün bunların ne yararı var? Zenginler ve yoksullar daime var olacak” dedi yavaşça. Ve en yoksulu en azından yüz bin frank ranta sahip olan bütün davetliler bu gerçekle yüz yüze gelince vicdan azaplarından kurtulup yürekten bir neşeyle son şampanya kadehlerini devirdiler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hoşa gitmek için harcayarak öldürdüğünüz zamanın bir kısmını canlı tutsaydınız, kışın şöminenizin başında, yazın bahçenizde okuyarak ya da tahayyülle besleseydiniz, daha derin ve daha dolu saatlerin anısını taşıyor olacaktınız. Kazma küreği elinize alma cesareti gösterin. Bir gün hafızanızdan ağzına kadar dolu bir bahçıvan arabası misali tatlı bir rayihanın yükseldiğini duyumsamanın zevkini tadacaksınız.
Ona aşığım, onun da beni seveceğini düşünüyorum. Ama kalbim, öylesine değişken olan bana, bundan böyle hep ona aşık olacağımı söylüyor; iyilik perim ise sadece bir ay sevileceğimi biliyor. İşte bu yüzden, bu kısa ömürlü mutlulukların cennetine girmeden önce eşikte durup gözyaşlarımı siliyorum.
Gençliğinde, daha neredeyse bir çocukken fethettiği şıklık ve seçkinlik saltanatını sürmek için sosyetede kalmıştı. Yaşlılığında tahtını savunmak için kaldı. Beyhudeydi. Tahttan indirildi. Öldüğünde hala saltanatı tekrar ele geçirmeye çalışıyordu. Augustin bu hayattan soğuyup tiksinmesine bel bağlamıştı. Ama başlangıçta kibirle beslense de tiksintiyi, küçümsemeyi, hatta can sıkıntısını alt eden, hesaba katmadığı bir güç vardı: Alışkanlık.
Soylu bir çabayla ağırlık merkezlerini adeta kendilerinden daha yukarıda tutmadıkça en dibe düşen, yeryüzüne ait nesnelerin bu doğal eğilimi gereği, düşes sanat eserinden lüks bir objeye dönüştü.