Kimi, boşlukta sızar asûde;
Kimi, bekler gecelerden seheri..
Farkı yoktur gecenin gündüzden,
Ne çıkar yanmasa ufkun feneri...
Tunç taşlarda içerler kaderi
Bu ecel şerbetinin bekrileri.
Kim bilir, belki giden yolcuların
Bu sefer son seferi...
Sisli gözlerde cihetler silinir,
Kimsenin kimseden olmaz haberi...
Ne semâvâtı görürler, ne yeri
Bu ecel şerbetinin bekrileri.
Arif Nihat Asya