d i d e m
@ddemgrc
“Adın nedir senin?” diye soruyorlar. Benim adım olduğunu sanıyorlar. Oysa yoktur adım. Hepsini attım; ne adım vardır, ne yurdum. Ben varım yalnız. “Adın nedir?” İnsan. “Kaç yaşındasın?” Saymadım. İstesem de sayamazdım zaten. Her zaman vardım, her zaman da var olacağım çünkü.
Natasha’nın yarası söyle iyileşmişti. Onun için hayat bitmişti. Fakat annesine duyduğu sevgi ona hayatın özünü gösterdi, içinde hâlâ yaşayan bir sevgi vardı. Bu sevgi uyandı, böylece içindeki hayat da uyandı.
Eskiden mutluluğun hep gelecekte olduğunu düşünürdüm. Düşündüğüm gelecek geldi fakat ben hâlâ mutsuzum. Şimdi anlıyorum ki asıl mutluluk geçmişimdeymiş.
“İnanç dedikleri şey bu olabilir mi?” diye düşündü, mutluluğuna inanamıyordu bir türlü. Sonra nefesi kesildi, gözlerindeki yaşları sildi ve yukarıya doğru bağırdı, “Teşekkürler Tanrım, teşekkürler!”
Bencil insan kendini yalnız hisseder, etrafında olan biten her şey onun için yabancıdır ve birer tehdittir. Tüm istekleri, kendi endişelerinin yarattığı kuyuda boğulur.