yine eskisi gibi konuşmaya başlaması, sanki başkalarının talimatıyla bir araya gelmiş basit birer kuklaymışız gibi davranması canımı acıtmıştı; aslında onunla münasebetimizin her anı canımı acıtıyordu. benimle konuşma şekli nasıl olursa olsun ona güvenmiyor, umudumu bağlayamıyordum; yine de tüm umutsuzluğuma ve güvenemeyişime rağmen onu sevmeye devam ediyordum. aynı şeyi bin kere söylemenin ne anlamı vardı ki? bu hep böyle olmamış mıydı zaten?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
hiçbir şeyi hatırlamayarak ve beni zerre kadar umursamayarak beni bir kez daha ağlatmıştı; bu kez hıçkıra hıçkıra değil için için ağlamıştım ki bu, ağlayışların en hazinidir.
“sevgili herbert, onu düşündüğüm zaman kendimi öylesine başkasına muhtaç, öylesine güvensiz hissediyorum ki anlatamam; sanki başıma kontrolümde olmayan yüzlerce şey gelebilirmiş gibi geliyor bana. az önce senin de dediğin gibi, geleceğe dair tüm umutlarım, tek bir kişinin sözünde durmasına bağlı. iyimser olup sözünde duracağını düşünsek bile, gelecekte beni bekleyen şeylerin bu denli muğlak olması beni öylesine tedirgin ediyor, kendimi öylesine diken üstünde hissediyorum ki anlatamam!”
ömrümün ilerleyen dönemlerinde öyle zamanlar oldu ki sanki yaşamımın üzerine, beni tüm heveslerimden, uğraşlarımdan ve maceralarımdan uzaklaştıran ve kayıtsız bir razı olmuş hali dışında hiçbir duyguya imkân tanımayan kalın bir perde indi.
artık ne benim için bir önemi var ne de bir başkası için. içimde bir şeyler değişmişti ve artık olan olmuştu. doğru ya da yanlış, mazur görülebilir ya da görülemez, olan olmuştu artık.