Dede
@dedederki
Yeni bir akım başlatıyorum lola. Karamodern edebiyat türü. Hadi bana karamoderne örnek ver bayım. Düşün ki; insan, hüznünü omurga kemiklerine saydam kefenden oluşan ayrılıklarla liğme liğme nakşetmiştir...
Şu anda okuduğu kitaplar
İtha'F
Yoruldum lola, kalbime eksik betonla inşa edilen sevgiden çok yoruldum. Çok birşey değil, biraz sevilmek sadece lola... İçimde kalan okyanus...
İtha'F
Aklımın uzuvlarında belirsiz bir hiçlik göz yuvarlarımı parçalıyor. İnsanlar beton haline gelmiş çimento gibi donuk, iğrenç. Bir hiçliğin hiçten doğması mümkün de neden bir sevgi sevgiden doğmuyor. Negatif, negatif getiriyor da; pozitif aynı sonucu vermiyor. Mesela hiç kimsenin hiç kimseyle bi anda başlattığı aşk sonunda, tek kişi tarafından yitirilen aşk da yine hiç kimse tarafından ölüyor. Hiçmiş gibi hissediyoruz ama bu dünyaya bilmeden hiçten fazlasını bırakıyoruz. Delirmek mesela lola, o da bir hiçlikten doğmadımı? "hayır bayım, delilik hiçlikten öldü" bence biz ilk önce aklımızdan veya kalbimizden dolayı delirmiyoruz. Gözlerimiz lola, tüm vahşiliği sağlayan tek yücemiz. Bize herşeyi gösteren, her ihaneti, her kötülüğü, her anı yaşatan gözlerimiz. Ben hiç kör ama deli birini görmedim, yani kör bir deli görmedim lola. Gözlerimiz bize ihanet ediyor, gözlerimiz bizi delirtiyor lola, ve hiçlik başlıyor...
İtha'F
İnsan böyle sürekli bişeyler yazmak istiyor. Sanki, birilerine bağırıyor, haykırıyor duyurmak istiyor acılarını da sesi çamurlaşmış gibi hissediyor. İnsanlar neden birbirlerini duymuyor? Birilerinin bazı çöplük kenarlarında kursağına kadar acıya boğuluşunu neden görmüyor. Hepimiz aynıyız aslında lola. İnsanlarla alay etmeyi, Acı çekmeyi öğrendiğimde bıraktım lola. "çünkü insanların acılarınla alay ettiğini öğrendin bayım" bizler lola, bizler birer mezarlık çiçekleriyiz yıllarca susuz kalan. "onu da koparırlar bayım" vicdan-i reddinden öpüyorum lola...