Hayat bana çok şeyi unutturmuştu. Güçlü duracağım diye sevgisizliği öğrenmiş; yalanlara kanmamak için güvenmemeyi seçmiştim. Bana anılarımı hatırlatmasınlar diye şehrimin sokaklarını, sevdiğim semtlerini bile unutmuştum.
Ürkütücü bir yalnızlık içindeyim çekildiğim kovuğumda. Hayattan payımı yeteri kadar almış olduğuma inanıyor ve kendi iç dünyamda artık usulca ölmeyi düşlüyorum. Hayal gücüm çoktan tahrip olmuş,sapmak istediğim tüm yollar kapatılmış. Nefesimin yarı yolda tükendiğini hissediyorum. Gerçekle aramda bir yastık işlevi görecek tüm düşlerim paramparçaydı.