Yazar:
İrem Uzunhasanoğlu
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 2 dk.
Sayfa Sayısı:
248
Basım Tarihi:
Ağustos 2020
Yayınevi:
Doğan Kitap Yayınları
ISBN:
9786050975871
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·248 syf.··
Beğendi
·2022 148. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 21 Aralık 2022 14:42
“İnsanı acı büyütüyor Firüze.”
Diyor kitabında İrem Uzunhasanoğlu
Evvel Bahar Öykü Ve Firuze’nin hayatına konuk olduğumuz çok güzel bir eser. Hayatları boyunca yaşadıkları, acıları, sevinçleri, hüzünleri ile bizleri de etkileyen kendimizi de düşündüren bir olaylar örgüsüyle geçmekte eser.
Çok severek okudum. Herkese naçizane tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Yayın hayatınızda başarılarınızın devamını dilerim. İrem Uzunhasanoğlu
Arka Kapaktan Alıntı:
“Masallara olan inanç hiç yitmez, masallar ancak yeniden yazılır.”
Öykü ve Firuze… Hafta sonları hüzünlü bir kimsesizliğin çöktüğü yatakhanelerde yeşeren, hiç olmamış annelerin, o hep eksik babaların gölgesinde pekişen dostluklarını yirmi yıl sonra birbirlerini yeniden bulduklarında geçmişin ağırlığı altında sınayan iki kadın…
Her evvel bahar gibi gençlik de bütün aldatıcılığıyla geçip gitmiş, geride yarım kalmış aşkların, doğmamış çocukların, örselenmiş yüreklerin acısı kalmıştır. Geçmişin yaraları yeniden ve yeniden yazılan masallarla, diriltilen umutlarla dikiş tutacak mıdır?
İrem Uzunhasanoğlu üçüncü romanı Evvel Bahar’da iki kadının öyküsüne 90’ların toplumsal belleğinin içinden bakıyor.
İrem Uzunhasanoğlu
Evvel Bahar Öykü Ve Firuze’nin hayatına konuk olduğumuz çok güzel bir eser. Hayatları boyunca yaşadıkları, acıları, sevinçleri, hüzünleri ile bizleri de etkileyen kendimizi de düşündüren bir olaylar örgüsüyle geçmekte eser.
Çok severek okudum. Herkese naçizane tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Yayın hayatınızda başarılarınızın devamını dilerim. İrem Uzunhasanoğlu
Arka Kapaktan Alıntı:
“Masallara olan inanç hiç yitmez, masallar ancak yeniden yazılır.”
Öykü ve Firuze… Hafta sonları hüzünlü bir kimsesizliğin çöktüğü yatakhanelerde yeşeren, hiç olmamış annelerin, o hep eksik babaların gölgesinde pekişen dostluklarını yirmi yıl sonra birbirlerini yeniden bulduklarında geçmişin ağırlığı altında sınayan iki kadın…
Her evvel bahar gibi gençlik de bütün aldatıcılığıyla geçip gitmiş, geride yarım kalmış aşkların, doğmamış çocukların, örselenmiş yüreklerin acısı kalmıştır. Geçmişin yaraları yeniden ve yeniden yazılan masallarla, diriltilen umutlarla dikiş tutacak mıdır?
İrem Uzunhasanoğlu üçüncü romanı Evvel Bahar’da iki kadının öyküsüne 90’ların toplumsal belleğinin içinden bakıyor.
Daha önce okuduğum bir kitapta geçtiği için tanıştım İrem Uzunhasanoğlu ile…İyi ki de tanıştım, kitaplarını okudum.Okuduğum kitaplarını da çok beğendim.Dili sade, akıcı ve tamamen hayatın içinden.Ailelerinden yaralı iki kadın, Öykü ve Firuze’nin hikayesi…İyi ailenin, bir insanın hayatta başına gelebilecek en büyük şans olduğuna inandım hep.Kitabın bir bölümünde “Kötü aile en kötü hastalıktan bile kötüdür.” diyor…O kadar doğru ki…Aileleri tarafından istenmeyen, sevilmeyen iki kadının aileleri ve hayatla hesaplaşması…Ben çok severek okudum, tavsiye ediyorum okumak isteyenlere.
Yirmi yıl sonra Firuze’sini buluyor Öykü. Sadece yatakhanelerini ve okullarını değil aynı zamanda çocukluklarını, gençliklerini, yalnızlıklarını, dışlanmışlıklarını da paylaşıyorlar. Zaman zaman beraber kabahat işliyorlar bazen de gizlenen sırlara rağmen darılmıyorlar birbirlerine. Lise bitinceye kadar birbirleriyle etle tırnak gibiler, ama sonra Firuze birden ortadan kayboluyor.
Taa ki yirmi yıl sonra Öykü hayatın tüm yükünü sırtlanmaktan bitap düşmüş halde bir kafede oturmuş oğlunu okuldan alma zamanının gelmesini beklerken birden Firuze’yi görüyor karşısında. Hem şaşkınlık hem sevinç. Kızsa mı Firuze’ye yoksa yirmi yıllık habersiz bırakılmanın, özlemin açıklamasını mı istese bilemiyor. Ama Firuze’nin onun ruhunun yaralarına iyi geleceğini düşünüyor sadece.
Hemen bir plan yapıp bir dağ evinde, şömine karşısında, dışarda lapa lapa kar yağarken 20 yılın özlemini ve meraklarını gidermeye karar veriyorlar. Firuze çok istekli olmasa da o da Öykü’nün heyecanına ortak oluyor. Ahh o dağ evi ve orada paylaşılanlar.
Kitabın sonrasını da kitabı okumak isteyenlere bırakalım.
Kitaptaki kurgu olmaması gerektiği kadar gerçekçiydi. Aslında gerçekçi demek bile hoş değil yaşananlara. Çünkü canımızı yakması gereken hayatlara alıştırıldığımız için her an yanı başımızda yaşanması mümkün olaylar gibi, sanki iki yakın arkadaşımın yaşadıklarını dinliyormuş gibi hissettim kitabı okurken. Daha çocukluğundan itibaren özellikle ailelerinin sorumsuzluklarına ve diğer her şeye rağmen hayata dört elle sarılmaya çalışan iki arkadaşımın hikayesi gibi.
Yazarımızın 3. Kitabı “Evvel Bahar” kitabı. İlk kitabı olan “Gitme Gül Yanakların Solar” nüfus mübadelesi konusunu işleyen nefis bir kitaptı. Çok çok sevmiştim, çok beğenmiştim o kitabı. O günden sonra her kitabını heyecanla bekler oldum yazarın.
Liseyi yatılı okudum.. iki gündür Evvel bahar ile birlikte yatakhanede geziniyorum.. hatıralar, gülüşmeler, ağıtlar..
ranzanın üst katında elinde kitabı, kulağında walkmani olan küçük kızla sohbet ediyorum..
Kayıp Firuzelerimi aramaya cesaretim yok.. değiştik..
Ben çok keyifle okudum.. tavsiyemdir..
#okudumbitti1000Kitap
Yatılı okulda küçük yaşta hayatları kesişen Öykü ve Firuze’nin hikayesini buluyoruz satırlarda. Ortaokulun başlangıcından üniversite yıllarına kadar süren, kırılgan, kızgın, naif, samimi bir dostluk hikayesi onlarınki. Birbirlerine yoldaş olarak büyüyen, her türlü zorluğa beraber göğüs geren, ayrı iki bedene ama aynı ruha sahip çocuklar. Asıl hikaye yatılı okulda olmalarına neden olan etmenlerde. Yine benzer geçmişler, aile çıkmazları, anne-baba sorunları, travmatik olgular. Yani söylemesi ve anlatması kolay olan ama derininde can acıtan, yürek burkan konular.
Üniversite sınavından sonra bu iki yoldaş bir yol ayrımına giriyor. Firuze aniden ortadan kayboluyor. Öykü aylarca, yıllarca dostunu arıyor ama hiçbir şekilde ulaşamıyor, haber alamıyor. Tam 20 yıl sonra bir gün hiç ummadıkları bir anda, tahmin edemeyecekleri bir şekilde karşılaşıyorlar. Peki neredeydi bunca zamandır Firuze? Öykü’yü görünce ne yaptı? En önemlisi de onlar artık aynı kişilermiydi? Birbirlerini bıraktıkları gibi bulabildilermi? Geçmiş ve günümüz şeklinde gelişen konularda, karakterlerin geçmişle yüzleşmesini ve hesaplaşmalarını okuyor, gizem perdesini aralıyor, öngöremediğimiz sırlara vakıf oluyoruz.
Evvel BaharEdebiyat
Puan vermedi·248 syf.·
2020 51. kitabı
Otuz sekiz yaşındaki Öykü ve ondan bir yaş büyük Firuze... Aradan geçen 20 yıldan sonra karşılaştıklarında, aynı zamanda bazı hesaplaşmaların kapılarını araladıklarından habersizdirler. Ortaokul - lise yıllarında yaşadıkları zorluklar karşısında birbirlerinden aldıkları gücü tekrar hissedip, bunca yıl sonra birbirlerinin yaralarını sarabilecekler mi?
Sevgili yazarı birkaç yıl önce, bir mübadil hikayesi olan, 'Gitme Gül Yanakların Solar' kitabı ile tanımıştım . O günden beri de yazdıklarının peşindeyim . Son kitabındaki kurgu, karakter betimlemeleri, anlatımın ana karakterler ağzından yapılması, arka fona dönemin mekanlarının serpiştirilmesi ... Yine harika bir kitap okumama vesile oldu benim için . Kitabın son satırlarını "al laila wa laila"nın egzotik notaları eşliğinde okumak ise çok başka bir deneyimdi . Ah bir de 'melekê tawûs' ile anlam kazanan o kapak görseli var ki
Söylesene okur, yazı mı tura mı? Şaşkınlığını at bir kenara, sana bir noktada birleşen iki koca yaşam anlatacağım. Onların hayatları tıpkı tura ve yazı gibi farklı ama bir gibi...
Önce Öykü; babadan yana şanslıyken anadan yana şansını kaybetmiş bir kızcağızdan bahsedeyim. Baba mesleği gazeteci olmuş çünkü onun hayatla kavgası pederin meçul ölümüyle başladı aslında. İnfilak eden bir araba, miras kalınan bir meslek, anneden ziyade babaannenin anaç kucağında bulunan çocukluk ve acınan gözlerin ardından ayakta duran Öykü öyle ya da böyle sen ben gibi büyüdü.
Büyürken sana Firuze'yi de tanıştırdı. O ki yüzü pek gülmemiş, o ki "baba" dediğine hesap sormak için 20 yıl Amerika'ya sığınmış bir kadındı. O, cici annelerinden ötürü sevilmeyen, sevgiyi okulun kolu kanadı Nurdan ablasından, ilk aşkı Adar'dan gören hep terk edilmiş Firuze...
Taksim'de güzel bir restaurantta karşılıyoruz bu iki kadın ve aynı lise yatakhanesinde kalan Handan ve Yasemin'i... 20 koca yıl geçmiş dostluklarının üstünden, sen ben kadar şaşkınlar birbirlerini gördüklerine... Hoş Handan ve Yasemin bağı hiç koparmamış lakin Öykü ve Firuze'nin dostluklarına dair tek bir ses bile çıkamamış o yıllar.
Firuze'yi merak edeceksin en az Öykü'nün meraklanması kadar. Hani denir ya, bazı şeylerin yeri değil söylenmez diye... İşte okur, bu hikayeyi en çok Firuze için oku isterim. Vücudunda her dönemi için izlerini bulurken için parça parça boğazın büklüm büklüm olacak. Firuze her yalan söylediğinde o kafasından kopardığı saçlar onun değil senin canını yakacak.
Öyle dokundu ki cümleler, öyle istedim ki onlara sarılmak sen de benim kadar onları benimseyeceğine şüphem yok. Kalbe dokunurken aklada yazdın sevgili yazar
"Evvel Bahar" 
İrem uzunhasanoglu nun kaleminden çocukların aileye en ihtiyacı olduğu zamanda yatılı okulda yalnızlık çeken ve birbirine tutunan Öykü ve Firuze'nin öyküsü. Parçalanmış ailelerin terk edilmiş çocukları olma ortak paydasında buluşan iki genç kızın yaşamı üzerinden ülkemiz topraklarının yabancı olmadığı suikastlere, bizim coğrafyamızdaki kadın olma gerçeğine, mücadeleye, sofra özlemine, aşka, masallara değinilmiş kitapta ve çok da ustaca bir kalemle.
İçsel, aile ile yapılan ya da yapılamayan hesaplaşmalar çünkü Öykünün de dediği gibi 'hesaplaşmanın da bir son kullanma tarihi vardı.' kitabı çok ama çok okunur kılmış. Birbirinden farklı acılarla sınanmış iki kadının hikayelerinde belki de kendinizden bir şeyler de bulacaksınız. Okudum ve çok sevdim. Yazarın diğer kitaplarını da okur muyum? Kesin insanoğlu tam bitti dediği yerde yeniden tutunur ya hayata "masallara olan inanç hiç yitmez, masallar ancak yeniden yazılır." diyor yazar. Masalı mutlu bitmeyenler neden hala duruyorsunuz yeniden masallar yazmak için hala geç değil. Çift anlatıcı ve kahraman bakış açısı ile yazılmış kitapta metinler arasılıkla Şahmeran masallarına da gidiyor ve hikaye anlatıcılığını da çok iyi başardığını görüyorsunuz yazarın.
"O yüzdendir ki yalancı bahara kanıp açan bademlere üzülürdüm, çiçekleri üşür ve çabucak donardı. Evvel baharlara kanmamayı bana anneannem öğretmişti."
"Hayat bana çok şey unutturmuştu. Güçlü duracağım diye sevgisizliği öğrenmiş; yalanlara kanmamak için güvenmemeyi seçmiştim."
"Neden ama neden terk etmiyordu çocukluğumuz bizi? Ne olurdu izini kaybettirseydi? Ne olurdu göğsümüze bir heyula gibi oturmasaydı? Neden yük oluyordu anılar? Annesizliğimiz, babasızlığımız, çaresizliğimiz... Biz başka şeylerden bahsetmeye çalıştıkça su yüzüne çıkan ve yeni suretlerle
İrem uzunhasanoglu nun kaleminden çocukların aileye en ihtiyacı olduğu zamanda yatılı okulda yalnızlık çeken ve birbirine tutunan Öykü ve Firuze'nin öyküsü. Parçalanmış ailelerin terk edilmiş çocukları olma ortak paydasında buluşan iki genç kızın yaşamı üzerinden ülkemiz topraklarının yabancı olmadığı suikastlere, bizim coğrafyamızdaki kadın olma gerçeğine, mücadeleye, sofra özlemine, aşka, masallara değinilmiş kitapta ve çok da ustaca bir kalemle.
İçsel, aile ile yapılan ya da yapılamayan hesaplaşmalar çünkü Öykünün de dediği gibi 'hesaplaşmanın da bir son kullanma tarihi vardı.' kitabı çok ama çok okunur kılmış. Birbirinden farklı acılarla sınanmış iki kadının hikayelerinde belki de kendinizden bir şeyler de bulacaksınız. Okudum ve çok sevdim. Yazarın diğer kitaplarını da okur muyum? Kesin insanoğlu tam bitti dediği yerde yeniden tutunur ya hayata "masallara olan inanç hiç yitmez, masallar ancak yeniden yazılır." diyor yazar. Masalı mutlu bitmeyenler neden hala duruyorsunuz yeniden masallar yazmak için hala geç değil. Çift anlatıcı ve kahraman bakış açısı ile yazılmış kitapta metinler arasılıkla Şahmeran masallarına da gidiyor ve hikaye anlatıcılığını da çok iyi başardığını görüyorsunuz yazarın.
"O yüzdendir ki yalancı bahara kanıp açan bademlere üzülürdüm, çiçekleri üşür ve çabucak donardı. Evvel baharlara kanmamayı bana anneannem öğretmişti."
"Hayat bana çok şey unutturmuştu. Güçlü duracağım diye sevgisizliği öğrenmiş; yalanlara kanmamak için güvenmemeyi seçmiştim."
"Neden ama neden terk etmiyordu çocukluğumuz bizi? Ne olurdu izini kaybettirseydi? Ne olurdu göğsümüze bir heyula gibi oturmasaydı? Neden yük oluyordu anılar? Annesizliğimiz, babasızlığımız, çaresizliğimiz... Biz başka şeylerden bahsetmeye çalıştıkça su yüzüne çıkan ve yeni suretlerle
Şair sizin hiç babanız öldü mü benim bir kere öldü, kör oldum diyordu ya hani, bu kitapta iki kör var işte biri Öykü diğeri Firuze. İkisinin bence en ortak yanı babasızlıkları. Öykünün babası ünlü ve gerçekleri yazan bir gazeteciyken her "gerçek" peşinde koşanın başına gelecek o makus talihi yaşayıp beden elbisesini soyunuyor. Bu daha kabul edilebilir bir çocuk için belki ama ya Firuze... Babalı babasız bir çocuk Firuze. Parçalanmış bir ailenin geride kalan izi, kışı, derme çatma evi... Bir kız çocuğunun babayla hesaplaşması kadar zor bir şey var mıdır bu dünyada, belki...
Baştan savılmak adına yatılı okula gönderilen iki arkadaşın, aynı odaya düşmeleri sonucu birleşen ayrık kaderi Evvel Bahar. Liseden sonra birbirinin izini kaybeden yirmi yıl sonra tekrar karşılaşan iki arkadaş birbirini bıraktığı yerde bulabilir mi?
Öykü'yü bencil Firuze'yi yorgun buldum ben. Avutulmak istenen avutulmadı, avutacak olanın kendi avuntusu yoktu çünkü. Arkadaşlık ilişkilerine dair de bence çok şey saklıyor içinde bu eser.
Kurgusu gerçekten sağlam, kitabı okurken Firuze'yi dizime yatırıp saçlarını okşamak istedim. Çünkü hangi yaşta olursa olsun sevgisizlikten ölmüyor muyuz her birimiz?
Okunası...
Yazarın 3. romanı;kitabın dili,kurgusu öyle güzel ki olayların içinde yaşıyorsunuz adeta.Firuze zengin bir iş adamının,Öykü de 90lı yıllarda suikasta uğramış bir gazetecinin kızı.Okulun yatakhanesinde,yalnızlığa terkedilmiş iki küçük kızın dostlukları,onları yatılı okulda okumaya iten olaylar;liseden sonra birbirlerinin izini kaybetmeleri,uzun bir aradan sonra karşılaştıklarında,birbirlerinden habersiz yaşadıklarını, yaşayamadıklarını,geçmişe dönerek birbirlerine anlattıkları harika bir kurgu,masal…
Yazar Hakkında
İrem UzunhasanoğluYazar · 4 kitap
İrem Uzunhasanoğlu 1983 İstanbul doğumludur. İlk/orta ve Lise eğitimini Ayazağa Işık Okulları’nda tamamlamıştır. İstanbul Üniversitesi’nde Filoloji okuduktan sonra New York Üniversitesi’nde Yüksek Lisans’ını tamamlamıştır. Işık Okulları Ve Robert Kolej gibi okullarda İngiliz Edebiyatı ve İngilizce dersleri vermiştir. İlk öyküsü Varlık Dergisi’nde yayımlanmıştır.
Yazar, ilk roman denemesi olan ‘Gitme, Gül Yanakların Solar’ da Türkiye Yunanistan nüfus mübadelesini anlatmış ve romanını Lozan mübadillerine adamıştır.
Yaratıcı yazmayı destekleyici ‘365’ isimli kitabı ise genç yazarları teşvik etmeyi ve onlara yazmayı sevdirmeyi amaçlamaktadır.
Yazar, İstanbul’da eşi ve oğlu ile yaşamaktadır.
