İnsanın her şeyden bir haber olma hali, içinde yaşanılan zamanın gereği; bilmemek ise zamanın ruhu. Bu zamanda insan bir yere, bir şeye hiçbir şey görmek sizin bakabilir. Ya da dinler ve yine de hiçbir şey anlamaz.
İnsanların söylediklerinin büyük bir kısmı da zaten daha baştan çöpe atılabilir. Çünkü şöyle bir bakıldığında herkes konuşuyor ama kimse bir şey bilmiyor. Hiçbir şeyden haberleri yok. Kimse konuştuğu konuya vâkıf değil. Hiçbir fikirleri yok. Kaldı ki, bugünlerde çok fazla fikir sahibi olmamak galiba en iyisi.
Kendine, hani vaktiyle saçlarında reçinemsi orman kokusu, ayakkabılarında çamur parçaları ve kafasında birkaç şaşkın umutla direğe sarılan şu komik oğlana güldü. Derken, bir anda bu oğlanın artık olmadığını fark etti. O gitmişti.