Orleans'ta,yatmak üzereyken annem suskunluğumdan dolayı bana sitem etti. Ayaklarına kapanıp sıcak gözyaşları dökerek dizlerine sarıldım, ona sevgi dolu yüreğimi açtım; sevgiye aç ve vurguları bir üvey annenin bile yüreğini titretecek bir sözcük silsilesinin belagatiyle onu etkilemeye çalıştım. Annem bana rol yaptığımı söyledi. Yüzüstü bırakmasından yakındığımda beni hayırsız evlat olmakla suçladı. Yüreğim öyle sıkıştı ki Blois'da köprünün üzerinde koşup kendimi Lorie'a atmak istedim. Korkuluğun yüksekliği intihar etmemi engelledi