Bizi biz yapan özümüzü ve duygularımızı unutup hep hikayelere,hep acılara tutunarak kurban rolünü seçmek kolaymıza geliyor.
Bir çocuğa bakınca onun çocuk olduğu hemen anlaşılır; ama yetişkin görünümlü birine bakınca onun gerçekten yetişkin biri olup olmadığı hemen anlaşılmaz.
İlişki,empati değerinin, yani diğerinin gözüyle görmenin hayata girmesiyle bir dönüşüm yaşıyor.
Evet,bir insanın duygularını onu korkutarak denetlemeye çalışıyorsanız hapishane gardiyanından farkınız kalmıyor.