Yani var tabii anlatacak bir sürü şey ama daha fazlası ne yazık ki içimden gelmiyor. Demek böyle oluyormuş. Ayrılık tam da buymuş,artık anlatacak bir şeyinin kalmaması.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yalnız ben bu unutma işinde biraz fazla ileri gitmişim… Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmiş… Altında kaldığım taşların ağırlığını biliyorum da mevzu tam olarak neydi bir türlü çıkaramıyorum.
Yok ama ders mers yok, hayat böyle bir yer değil. Insan istiyor ki, her şey birbiriyle bağlantılı olsun, işaretleri takip ederek bir sonuca ulaşsın ve o anda bir aydınlanma yaşasın. Ama olmuyor. Babalar ölüyor, ceplerinde yanan taşların fotoğrafı çıkıyor, sen o taşların yanına gidip oturuyorsun, saatlerce bakıyorsun, bakıyorsun ve evet sürpriz: Bir bok anlamıyorsun. Kucağımda anlamadığım milyonlarca șeyle beraber oturuyorum, hiç bilmiyorum.