Queer arkadaşlarımı ayrı tutarak şunu söylemek istiyorum; saçlarımı kısacık kesmek, babamın pantolonlarını, gömleklerini giymek, eşofmanlarla dolaşmak benim için bir dışavurum değil tam tersi bir içine kaçma aracıydı. Çünkü güzel bir kız olabileceğime dair hiçbir inancımın olmamasının bir uzantısı olarak yapıyordum bunları. Elbiseler, etekler, rugan ayakkabılar, havalı saçlar benim üzerimde görünmez gibi oluyordu sanki, bir iğreti duruyordu. Çocukken insanların yüzünüze ilk baktığında söylediği şey "Ayy, maşallah" değilse hayatınızın geri kalanında güzel olduğunuza dair inancı yeşertmeniz biraz vakit alabiliyor.
Kayıp Eşya Bürosu Podcast S1E7