İnceleme yazısı Can'ım Tenimden Ayrıldı- Ebru Asya
Ares Kitap tarafından ikinci baskısı yayımlanan “Can’ım Tenimden Ayrıldı,” adlı eser, iki yüz sayfadan oluşmaktadır. Yazar ve şair, Ali Haydar Koyun’un altıncı kitabıdır.
Kitapta kırk beş anlatı vardır. Metinler genel yapı itibariyle birkaç sayfadan oluşmuştur. Her bölümün başlangıç sayfasında okuru anlatıya hazırlayan lirik geçişler bulunur. Bu geçişler anlatının duygusal eşiğini belirlerken aynı zamanda epigraf işlevi görür.
Kitabın içeriğine dair bölümde yazar, eseri kaleme alma gerekçesini açıklamaktadır. Geride yazılı bir eser bırakmamış olsa da can dostum dediği Yücel Doğanşahin’in yazılmaya değer bir hayat sürdüğünü vurgular. Bu kitabı yirmi altı yıllık hatıraların vefa nişanesi olarak okura sunar.
Bir kayıp üzerinden duygu paylaşımının yapıldığı metinlerde yazar, süslü anlatımlardan kaçınmıştır. Okurla sohbet ediyormuş gibi kurduğu içten dil sayesinde kitabı herkesin kolayca anlayabileceği ve içselleştirebileceği bir zemine taşımıştır. Ancak bu sadelik anlatımın şiirsel yönünü gölgede bırakmamıştır. Bazı cümleler şiirsel mısralar inceliğinde sayfalara süzülmüştür. Yalınlık içinde derinlik barındıran bu üslup, esere duygusal bir zarafet kazandırmıştır.
Yürüme engelli Yücel Doğanşahin’in hayatına adanan Can’ım Tenimden Ayrıldı adlı eser biyografik ve tanıklık temelli bir kitaptır. İçerikte; anılar, mektuplar, günlükler, dost duygular adı altında yapılan yorumlar ve taziye mesajları yer almaktadır. Acı, burukluk, boşluk, çaresizlik, dostluk, düşler, fedakârlık, karanlık, ölüm, özlem, sancı, sevgi, sonbahar, vicdan, yara, yas gibi temalar işlenerek, yer yer Ali Tura, Ahmet Arif, Benjamin Franklin, Cemal Süreya, Charles Bukowski, Konfüçyus, Mevlâna, Osho, Paul Carson, Publilius Cyrus, Şükrü Erbaş, Tuncel Kurtiz, Yusuf Hayaloğlu gibi yazar- şair ve düşünürlerden
Kimsesizler Coğrafyası 
Zekeriya Çetin #kitapyorumu #zekeriyaçetin #kimsesizlercoğrafyası #inkilapkitabevi #roman
Bir insanı ölümden daha çok korkutan bir şey varsa oda bilinmemezlikti…
Sednaya Hapishanesi’nde yaşamını yitirenlerin anısına yazılmış kitap…
6 şubatta Hatay da yaşanan depremin yaslı gününü okurken çoğu zaman içim acıdı…
Geç kalınan şeyler…
Yaşanan acılar…
Geride bırakılan hayatlar…
Ali’nin hikayesi enkazın altında sıkışmış, çaresiz ve zor olarak başlıyor…
@av.zekeriyacetin güçlü kaleminden harika bir kitap!
Acıları birbirine düğümlenmiş bir avuç yetimdik o topraklarda. Herkesin vardı yitirdiği. Kimsesizlik o an hepimiz. Yağmur yağıyordu ölü ruhlarımızın üzerine.
İnsan, sevdiğine kavuşunca dinermiş içindeki bütün savaş.
Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış insanlar ancak bu kadar gözü kara olabilirdi. Düşünmek, ardında bekleyeni olanların lüksüydü.
🪽 Belki yaralarımız farklı yerlerdeydi ama hissettiklerimiz aynıydı.
İnsanın acısını insan alır.
Vuslat teki @inkilapkitabevi
Reklam
Puan vermedi
Kitabı elime ilk aldığımda beni ismi vurmuştu ama içindeki hikayenin bu kadar derinime işleyeceğini tahmin edememiştim. Okurken hissettiğim en baskın duygu, sarsıcı bir empati ve göğsüme oturan o ağır çaresizlik hissiydi. Hepimizin yüreğinde hala taptaze bir yara olan deprem gerçeğini, o kapkara sabahı ve sonrasındaki yıkımı yazar o kadar canlı aktarmış ki, kendimi adeta o soğukta, enkazın başında beklerken buldum.
Beni bu romanda en çok etkileyen şey, iki farklı coğrafyanın "kimsesizliğini" tek bir enkazın başında buluşturması oldu. Biz kendi acımızla kavrulurken, yazar karşımıza Ali’yi çıkarıyor. Iraklı Ali’nin hikayesini okudukça, savaşın, göçün, aidiyetsizliğin ve bitmek bilmeyen felaketlerin bir insanı nasıl adım adım "kimsesizler coğrafyasına" sürüklediğini gördüm. Ali’nin acısı benim acıma karıştı; orada anladım ki felaketlerin, yasın ve gözyaşının milliyeti yokmuş.
Zekeriya Çetin'in diline ayrıca hayran kaldım. Bu kadar ağır, travmatik ve insanı paramparça edebilecek konuları ajitasyona hiç kaçmadan, muazzam bir sadelikle anlatmış.
Kimsesizler Coğrafyası benim için sadece bir deprem ya da savaş romanı değil; insan olmanın acı tatlı ağırlığını bana yeniden hatırlatan, hafızamda çok uzun süre taşıyacağım çok kıymetli bir şahitlik oldu.
Mutlaka okunması gereken harika bir kitap
Puan vermedi
Kitap 150 sayfa olunca bir oturuşta okurum demiştim ama yanılmışım. O kadar derin bir acıyı anlatıyor ki okurken sık sık mola vermem gerekti, çünkü yüreğim dayanmadı. 6 Şubat depremi ülkemizde 11 ili etkilemiş ve bir sürü kayıp vermiştik. Bu milli felaketin yaşanmasına deprem ülkesi olmamıza rağmen hazırlıksız yakalanmıştık ve yardım gitmekte bir hayli gecikmişti. Bu kitap tüm gerçekliğiyle bunları çarşaf çarşaf her sayfada yüzümüze vuruyor. Ali’nin hikayesini okurken boğazım düğüm düğüm oldu. Çoğu zaman ağladığım için kitabı bırakmak zorunda kaldım. Sonu mutlu sonra bitse de depremde milyonlarca insan için mutlu son olmadı malesef. Kitabı okuyan herkesin Ali’nin yaşamından çok etkileneceğini ve üzüleceğini tahmin ediyorum. Ali’nin yaşadıklarını anlatmak istemiyorum ama bu kitabı mutlaka okumanızı ve okurken yanınızda peçete bulundurmanızı tavsiye ediyorum.
Mahir Ünsal Eriş'in okuduğum ilk kitabı 
Sarıyaz oldu. İçerisinde 8 hikaye var ve hepsi birbirinden ayrı güzel. Okuması kolay ve keyifli. 8 farklı hikaye, farklı yaşantılar ama ortak bir doğal afet. Deprem. Aynı günde yaşanan farklı hayatlar.
Yazarın üslubunu çok sevdim. Fırsat buldukça diğer kitaplarını da okumak istiyorum.
06.02.2023
"İlk defa bir kitabı okurken burnumun direği sızladı... Çünkü kurgu da olsa hikaye çok tanıdıktı. İskenderun’un sokakları, deprem, o enkazlar ve bitmek bilmeyen o çaresiz bekleyiş... Hepimizin yüreğine kazınan o ortak acıdan, çok bizden bir kesitti.
Okurken içim çok derin sızlasa da, en çok o enkazların arasından sağ çıkan umuda sevindim. Unutmamak, yarım kalanları anmak ve her şeye rağmen yeniden hayata tutunabilmek dileğiyle... #KimsesizlerCoğrafyası"
Reklam
Reklam