O kadar çok düşünüyorum ki artık bu dünyadan da kendimden de tiksinmeye başladım.insanoğlu olarak hiç bir şeyi hak etmiyoruz.Bir tarafda çocuk sahibi olmak için her türlü tıp uygulamalarını deneyip çocuk sahibi olamayan insanlar varken bir tarafda çocuğunu cami havlusuna koyan insanlarda var.Yada yetim çocuklar sıcak aile ortamı ararken, kimileride anne babasından utanıyor.Kimi çıkarları doğrultusunda olsa bile doğrudan şaşmazken kimi sırf çıkarı için onurunu şerefini satıyor.Amerikada obezlik sorunu varken somalide açlık sorunu var. Dünyada herkes barış istiyor ama bir yandanda nükleer silahlar,tanklar üretilmeye devam ediliyor.Artık çocuk tacizleri, saptık düşünceli pedofilik insanlar arttı ki yolda yürürken çocuk sevemez olduk çocuk sevgisinide aldılar bizden.Sözde Müslümanlık hoşgörü dini ama ramazanda dışarda su içen gördüğümüzde hemen saldırmayı biliyorsunuz. Bakıyorum eşitsizliğin en fazla olduğu ülkelere hep Müslüman ülkeleri hani hak yemek günahtı?
Eğer oruç tutarken aç olan insanın halinden anlasaydınız ramazandan sonra aç olanı doyururdunuz ama yapan neredeyse yok denecek kadar az.Karşıt görüşlü insanlara çıldırıyoruz nasıl benimle aynı fikirde olmaz amına koyduğumun çocuğu yok adamın farklı görüşü var demekki sanane dimi ama yok. İnsanları kendi doğrularımıza çekmeye çalışırken aslında hepde nefret ettirip yanlış yola iyice itiyoruz.Bazen düşünüyorum acaba dünyada gerçekden adalet olsa insanlar özgür olsa sadece insanlığın gelişmesi için çalışmalar yapılsa ne biliyim evreni anlamaya çalışsak o zaman dünya nasıl olurdu.illa iki zıt kavram mı olması lazım gelişim olması için.
Şimdi size soruyorum biz bu dünyada kimiz amacımız ne?