Dışlanmış ve yapayalnızdım. Her gün yeni bir mücadeleydi: hem finansal hem de psikolojik anlamda. Yataktan sürünerek çıkıyordum ve işe gidiyordum, gece eve geri dönüyordum ve yeniden doğruca yatağa giriyordum.
Aslında tek yaptığım bütün gün evde eşofmanlarımla oturup televizyonda gündüz programlarını seyretmek ve sadece işsiz olduğumu değil, o zamana dek yaptığım iş başvurularına aldığım cevaplara bakılırsa, hiçbir zaman iş bulamayacağımı da unutmaya çalışmaktı.
Ve asla uyum sağlamak gibi bir derdi de olmadı. Bana bir keresinde bu dünyada öğrenecek o kadar çok ilginç şey var ki başka insanların ne düşündüğünün hiçbir önemi yok demişti.2
Konuşması bittiğinde, ileride onları hatırlaması için ellerinden geldiğince Vincent'ı etkilemeye çalışan, gereğinden fazla hevesli yeni mezun adaylar etrafını sarmışlar. Bazıları üzerlerinde iletişim bilgileri yazılı kartvizitlerini Vincent'ın eline sıkıştırmışlar. Vincent bu kartvizitleri her zaman çöpe atıyormuş çünkü edindiği tecrübelere göre kartvizit dağıtan üniversite öğrencilerinin hepsi kendini beğenmiş, kibirli ve olur da işe alınırlarsa da potansiyel bir yük oluyorlarmış.