depression cherry
@depressioncherry
22 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Kurumsal hayata dair gerçekçi bir mercek
Firmada çalışan yatırım bankacısı kadınların sayısı iki elin parmaklarını geçmiyordu. Kadın yöneticilerin sayısı ise bir elin. İnsan Kaynaklarının başında bir kadın vardı ve bir tane de yönetim kurulunda -kadın Stanhope'un kurucusunun torunuydu. Hepsi o kadar.
Firmada çalışan kadınların çoğu destekleyici pozisyonlarda çalışıyorlardı: pazarlama, iletişim, İK ve idari işler. Yönetici asistanları ordusunun neredeyse tamamı kadındı. Onlar olmadan firma ayakta duramazdı.
Firmanın üst düzey yöneticilerinin firma içi yazışmalarda ve broşürlerde böbürlenerek kullandıkları çeşitlilik de, tıpkı bir başka moda terim olan kurumsal sosyal sorumluluk gibi, sadece lafta kalıyordu. Önem verdikleri tek şey para kazanmaktı. Firmanın varoluş sebebi paraydı ve elbette bizim de.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çağdaş dönemdeki evliliklerin gerçekçi bir portresi
...Kısa bir süre öncesine dek Sam asla bu kadar ahlaksızca davranabileceğini düşünmemişti bile.
Düğün gününde karşılıklı evlilik yeminlerini ederlerken, bir gün Kim'i aldatabileceği asla aklının köşesinden dahi geçmemişti. Anne babasının Katolik kilisesinin himayesindeki evliliklerinin "ölüm bizi ayırana dek" kısmının onların evliliği için de geçerli olacağını düşünmüştü. Ama sonunda bunun imkansız olduğu sonucuna varmıştı. Anne ve babası başka bir devirde, başka şartlar altında evlenmişlerdi. Oysa babasının aksine Sam'in sadakati, neredeyse her gün, karşısına çıkan fırsatlar yüzünden sürekli sınanıyordu.
Onun çizdiği yoldan ilerlemek adına pek bir çaba sarf etmediğini ilk o itiraf etse de Sam babasına adeta tapıyordu. Babası öldüğü güne dek tüm varlığını kapısına adamıştı; Sam Kim'i aldatmadan iki yıl zar zor idare edebilmişti. O da düğünden önceki nedimelerden biriyle, Kim'in en yakın çocukluk arkadaşıyla, yediği haltı saymazsak. Sam saymıyordu. Düğünden bir gece önce verilen yemeğin ardından olmuştu bu olay ve ikisi de sarhoştu. Sam sonrasında çok pişman olmuştu.
Oryantasyon haftası boyunca firma bizi şımarttı. Açgözlülük ile yaşayacağımız, uzun süreli, baş döndürücü bir aşk ilişkisi için bize kur yapıldığının farkına varmadık. Haftanın sonunda, bu firmaya girmeden önce yarım yamalak da olsa desteklediğimiz, iklim değişikliğinden sosyal adalete varan, ne kadar idealimiz varsa tümü tek darbeyle yok edilmişti.
İş görüşmesinin ardından eve döndükten sonra günler geçecekti. Firmadan neden bir haber alamadığıma dair kafamda pek çok mazeret uyduracaktım. Kendimi, İK müdürünün hastalık iznine ayrıldığına veya Vincent'ın bir iş seyahatinde olduğuna ikna etmeye çalışacaktım. Ama bir noktadan sonra aradan geçen zamanı açıklamak için uydurduğum akla yakın mazeretler tükenecekti, tabii bariz olan dışında: İşe kabul edilmemiştim. İK müdürünün yolladığı resmi bir e-posta gelen kutuma düşecekti.
Dudaklarının kenarlarını belli belirsiz gülümsüyormuş gibi hafifçe yukarı kaldırmaya özen gösteriyordu. Bu, uzun yıllar boyunca erkek egemen bir sektörde çalışmanın neticesinde edindiği zorunlu bir alışkanlıktı. Erkekler hiçbir bedel ödemeden dayılanabilir ya da öfkeli görünebilirlerdi: Kadınlarsa ne kadar kışkırtılırlarsa kışkırtılsınlar hiçbir şey olmamış gibi gülümsemeye devam etmek zorundalardı.