Derya
@derkaya
Kitap zekayı kibarlaştırır.
İnsta: ogretmen1annne
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapçı - Selçuk Özyurt
Kitapçı , Selçuk Özyurt’un kalemiyle tanışma kitabım oldu. İyi ki okumuşum dediğim kitap, babasının zorlamalarıyla hukuk fakültesini bitirse de sevdiği mesleği seçen Kitapçı Can’ın günlük tarzında yaşadıklarını, hissettiklerini, arkadaşlarını ve mesleğine dair düşüncelerini anlatıyor. Ayrıca Can öyle bir ilişki yumağına düşüyor ki, neler yaşanacak diye fazlasıyla merak ediyoruz.
Okurken sanki Can karşımızda ve biz onu seyrediyoruz gibi hissettiriyor.. Sade ve akıcı bir dil, hiç yormadan ve keyifle okunuyor..
Kitapçı olmak benim de hep hayalini kurduğum bir meslek olduğu için daha da severek okudum. Yazarlar, kitaplar ve dükkanı işletmenin detaylarına yer verilmesi hoşuma gitti. Ayrıca Can’ın babasıyla olan diyaloğunu çok sevdim. Annesi vefat ettikten sonra yalnız kalan baba-oğulun ilişkisi çok samimi aktarılmıştı.. En sevdiğim alıntı “… kitapçılık benim için çok önemli... Yaşam biçimim oldu; farklı insanları, farklı düşünceleri bir dükkânın içine toplamışım. Sattığımız sadece kitap değil acılar, hatıralar, zulümler, sevinçler, kahkahalar aslında. “
Kitaplar hakkında anlatılan her cümlenin altını çizmek istedim.
Sonlara doğru gizemli adam Osman Bey’in her detayını merak ettim ve o kısımları okumak beni iyi hissettirdi.. Yani kitabı bitirdiğimde çok iyi hissettiğimi hatta beni daha iyi insan yapma yolunda bir adım olduğunu düşündüm.. O yüzden tavsiye ederim, günlük tarzında ve sakin okumaları seviyorsanız şans verebilirsiniz🩵
Ha bu arada, Kitapçı esnaf mıdır? Bence de değildir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
8/10
20 aylık oğlumla birlikte okuduğumuz Hattie Harmony: Endişe Dedektifi, bizim için uzun uzun okumaktan çok bol bol bakıp konuştuğumuz, sayfalarda gezindiğimiz sıcacık bir kitap oldu. Hikâyeyi birebir takip etmekten ziyade Hattie’nin kocaman gözlüğünü, renkli kıyafetlerini gösterip “Bak büyüteçle ne yapıyor?” diye sohbet ettik. Özellikle duyguları anlatan yüz ifadeleri sayesinde oğlum kendi mimikleriyle karşılık verdi; bazı sayfalarda Hattie gibi şaşırdı, bazı sayfalarda gülümsedi.
Metni kısa kısa uyarlayıp okuduğumda dikkatini kaybetmeden dinledi, ama en çok sevdiği şey sayfalara dokunmak ve resimler üzerinden konuşmak oldu. “Endişe” kavramını belki tam karşılayamıyor ama sarılma, derin nefes alma ve yanında olduğumu hissettirme kısmı bizim için çok kıymetliydi. Kitap bittiğinde kapatmamıza izin vermeyip tekrar açtırması da favorilerimiz arasına girdiğinin en tatlı kanıtıydı.
Kısacası bu kitap bizim evde uzun bir hikâyeden çok; birlikte bakılan, duyguların mimiklerle keşfedildiği, anne-oğul temasının bol olduğu yumuşacık bir okuma deneyimine dönüştü.
Kendisini ‘kafası karışık’ olarak tanımlayan bir hastanın, psikoloğa anlattıklarını anlatan bir kitap okudum..
Kitap 8 bölümden oluşuyor.
‘Hastanede’ ilk bölümü ve hastanede anlatıcının kendine gelmesiyle başlıyor.
Birinci gün, mahalleden tanıdıklarından, kendi yazarlık hevesinden bahsediyor.
İkinci gün, İş bulduktan sonra iş yerindekilerle olan ilişkilerini, yaşadığı sorunlarını okuyoruz.
Üçüncü günde, yeni komşusu İsmail abi ile yaşadıklarını ve İsmail abinin anılarını okuyoruz.
Dördüncü günde, anlatıcının çocukluğuna iniyoruz ve o zamanki duygularını okuyoruz.
Beşinci günde köpeği Garip’in önemini anlıyoruz ..
Altıncı günde, yaptığı yolculuğu, yolda başına gelenleri..
Yedinci günde ise finale geliyoruz ve anlatıcı ile vedalaşıyoruz..
Kısaca başkarakterimizin hayatını, duygu ve düşüncelerini, arkadaşlarını, arkadaşlarının yaşadıklarını hepsini anlatıyor. Sanki psikolog biz okuyucuymuşuz gibi yazılmış. Doktor gözüyle okuyoruz, dinliyoruz bazen de hak veriyoruz.
Maalesef benim için ortalamanın altında kalan bir kitap oldu, 6/10 puan verdim.
Puan kırma sebebim bazı olaylar havada kalmış, aralarında bağ kurmakta zorlandığım çok nokta oldu. Konudan konuya atlamış, bu durum akıcılığı etkilemiş, kafa karışıklığına neden olmuş.
* Alıntılar
Bütün hayatım, sadece kendine yeten, kendine ihtiyaç duyan bir insanı yaratma çabasıyla geçti.
“çivisi çıkmış bir aklın yönettiği bedende kazanmanın bir önemi yoktu.”
İnsan ruhu bir toz zerresidir
ve ölüm onun daima rüzgârı
