Dermiyân
@dermiyann
Kendime ve hatırlamak istediklerime dair...
Her başlayacağım yeni bir kitap kendime açılan farklı bir kapının eşiği gibidir.
İnsan yüzüne gülmediğinde, yalanı kabul etmediğinde, doğruları çat çat söylediğunde geçimsiz oluyorsun.
Reklam
İçimde hep sevilmeyi bekleyen bir çocuk var.
Birimizin kasveti hepimize bulaşıyor
böyle. Neşe bulaşıcıdır falan diyorlar. Yalan. Neşe kolonya
gibi bir şey. Dökünüyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçup
gidiyor burnundan, elinden, üzerinden. Kasvet öyle değil
ama, zamk gibi, bulaşıyor ve dokunan herkese yapışıyor.
Şimdi soruyorum bunu... Sevdim ama gösteremedim. Bununla birlikte, göremedim de.
Yalnızca yalnızlık var.
Görüş , görüşme. Var mı bağını koyduğunda yastığa
düşüneceği biri? Var. Bitti. Oturup birine mektup yazmışsın.
Biri seni düşünmüş , senin için mektup yazmış. Yaşamışsınız
işte. Hayattasınız. Ben de hayattayım ama yaşıyor muyum
bilmiyorum.
Reklam