• Bu aralar dertleşecek kimsem yok azıcık içimi dökeyim istedim saçmada olsa...
    O kadar karanlık ki günler her sabah yeni bir acı var dünyada yirmidört saat bitmeyen acılar. Duymayayım görmeyeyim diyorsun çoğu insan gibi üç maymunu oynayayım, sonra vicdanın bağırıyor ya bir gün sende acı çekerken başkaları üç maymun olursa... Bu kadar haksızlık bu kadar bencillik kötülük içinde kalan, ateşböceği gibi ışık saçmaya çalışanlara bakıyorum. Umut olsunlar istiyorum yarınlara sonra onlara bile kötü sözler söyleyenler yada en acısı böyle ışık saçıyor gibi görünüp aslında o ışıkla daha çok karanlığa çekenlerle karşılaşıyorum. Kalbim göğüs kafesime sığmıyor artık. Aklım almıyor yaşanan acıları, merhametsiz insanlar neden yaşıyor bu dünya da? Kötüler neden bu kadar cesur? Ben neden sadece kendimi ve ailemi korumak dışında birşeyler yapamıyorum. Nasıl kırdılar cesaretimi? Hep ilahi adaletten bahsedip eline geçirdiği ilk fırsatta hak yemek adaletsiz davranmak güçsüzü ezmek niye? Adından önce makam mevki belirtenler ağızlarından düşünmedikleri Allah’ın karşısında da diyecekler mi ben bilmem nerde yöneticiyim diye. Neden insanları dini dili rengi cinsiyeti zenginliği fakirliği diye ayıranlar öğrenemez dünyada iki çeşit insan olduğunu sadece iyiler ve kötüler başka bir çeşidi yok ki insanoğlunun. Durmadan bunları düşünüp cevapsız sorular sormaktan yoruldum. Bizden önce milyarlarca insan gelmiş geçmiş dünyadan hep haksızlık hep vicdansızlık ne elde etmişler ki bir karış girdikleri kara topraktan başka o zaman neden bu güç sarhoşluğu zaten bizim olmayan ve hiç bir zaman bizim olmayacak dünya için silinip gidecek bir ünvan için vicdanını satmak neden? Öldükten sonra iyi insandı ya da lanet bir insandı denecek veya en kötüsü hiç hatırlanmayacağız bile o zaman bu hırs neden?
    Sanırım ben hiç anlamayacağım bu hayatı böyle gelip geçecek ömrüm. Ama umarım bir gün bende cesaret bulur ateşböceği olurum karanlık içinde ...