"Neredesin?" diye düşünüyorlar fakat herhangi bir cümle gibi umursamadan okuyoruz. Oysa insanlar kelimeleri yazmaya başladığında o satırlar kendilerini kesip bitirirken gayet yavaşça ve saatlerce o satırları izlerlerken buluyorlar kendilerini.
Eski ben saklanıyor,
Yeni ben savaşırken,
Gözlerime bak!
O hala içeride, değil mi?
Yeryüzü değişti mi?
Adını söylemeden bilecek mi?
Sen benim kalbimdin,
Ve şimdi sadece bir yüzden ibaretsin.
Kokuşmuş tanrıları gülümsüyordu çirkin dişleriyle. Şeytanın ise kılıcı kırılmış. İnsanoğlu yanlışın peşinde çok uzun zamandır ve eklemeliyiz, kimse onları kurtaramaz.
Başından beri söylenen yalanların altında kurtulabilecek biri olduğu gelmiyor muydu insanların aklına? Yıkık dökük bir binanın içinde ağlayan çocuğun sesi yeterli gelmiyor mu? Yoksa öylece bırakıp gidiliyor mu altında kalsın diye?