Sümeyye Z.
@deryadenizdusunce
Vâveyla.
Beni İstanbul'a çeken, Leylâ'nın aşkı mıydı, yoksa kaderim mi karar veremiyordum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İstanbul'da neyi özlemiştim yahut İstanbul'da acı hatıralardan başka beni bir bekleyen mi vardı; elbette hayır. Ama orası İstanbul idi.
Dilimden anlamayan iklimlerde yaşamak beni daha da çok yormuştu. Susmanın ve izlemenin erdem olduğunu, tanıklığın gerçeği, bilginin de acıyı çoğalttığını öğrenmiştim, ama çok hasret, çok acı, çok azap çekmiştim.
Çünkü aşk gönülde tecelli ediyor, doğuşu da varlığı ve batışı da gönülde.
Buradaki romancının bütün emeğini ve sayfalar boyu anlatıp durduklarını, İstanbul'da bir şair yalnızca bir tek beyte sığdırabilir, iki dizenin arasından açtığı pencerede onların hepsini okuyucusuna yaşatabilirdi. İstanbul'daki beyit, burada ciltlerin içinde gösterilebiliyordu.
Burada söz lâf gibi söyleniyor, orada kelâm oluyordu.