Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
Altın rengi gözleri bana bir cevap vermiyordu ama Cardan’ın kraliyet odasında yanımda uzandığını hatırladım.
O muzip gülümsemesini hatırladım.
Bu şekilde kapana kısılmaktan ne kadar nefret edeceğini düşündüm. Bu şekilde kalmasına izin verip adına aşk demek adil olmazdı.
“Seni gerçekten seviyorum,” diye fısıldadım. “Seni her zaman seveceğim.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Seni özledim,” diye fısıldadım tenine doğru. Bu itirafın içtenliği yüzünden başım dönüyordu, kendi vücudumun her yanını görebildiği zaman olduğundan daha çıplak hissediyordum. “Faniler dünyasında seni düşmanım sanırken bile seni özledim.”
“Benim güzel düşmanım, iyi ki bana geri döndün.”
“Burası benim odam,” dedi alınarak. “O da benim karım.”
“Herkese böyle söyleyip duruyorsun,” dedi Bomba. “Ama onun dikişlerini alacağım. Bunu görmek isteyeceğini hiç sanmıyorum.”
“Ah bilmem ki,” dedim. “Belki çığlık attığımı duymak ister.”
Cardan ayağa kalkarak, “İsterim,” dedi. “Belki de bir gün duyarım.”
Ben Elfhame Kraliçesi’ydim.
Sürgündeki bir kraliçe olsam bile yine de kraliçeydim işte.
Bu da demek oluyordu ki Madoc sadece Cardan’ın tahtını almak istemiyordu. Benimkini de almak istiyordu.
Tükenmiş olmama rağmen Taryn kılığına girip gizlice Elfhame’e sızma fikrinin beni cezbettiğini inkar edemezdim. Oraya gidip Cardan’ı görmeyi düşününce bile kalbim hızlı atıyordu.
En azından kimse düşüncelerimi bilemezdi. Ne kadar aptalca olursa olsunlar onlar sadece bana aitti.