Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
Birbirlerine göre şekil alarak bedenleri kusursuz bir uyumla bir araya geldi. Aria hiç böyle, onun tadını keşfederken hissettiği gibi hissetmemişti. Etrafını saran kolların gücünü. Ter, deri ve odun dumanı kokusu. Perry’nin kokuları. Aria sanki sonsuza denk bir an bulmuş gibi hissetti.
Sanki hep böyle olmaları gerekiyormuş gibi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Sen iyi misin?” diye fısıldadı. Bilmek istediği bu değildi. Aria tabii ki iyi değildi. Perry’nin bilmek istediği hâlâ beraber olmalarının onun için önemli olup olmadığıydı. Çünkü kafası karışık, üzgün ve öfkeli de olsa kendisi için hâlâ önemliydi. Aria ona bakıp başını salladı ve Perry onunla aynı şeyi düşündüğünü anladı.
Ne olursa olsun beraber savaşacaklardı.
“Görünüş yanıltıcı olabilir. Köküne kadar güvenilirim.”
Perry sırıttı. “Onu hayatı boyunca tanıdım. Köküne kadar başka bir şeydir.”
Aria donup kaldı. Perry’nin tebessümünü Roar’u duyduğu zaman hayal meyal görmüştü ama şimdi tamamen, doğrudan kendisine yönelmişti. Çarpıktı ve göz ardı edilemeyecek köpek dişleriyle daha da etkileyiciydi ancak tebessümünü böylesine yatıştırıcı kılan da bu çarpıcı yanıydı.
Bir aslanın gülümsediğini görmek gibiydi.
Uğuldayan yangının ortasında hatları belirgin bir yabancının açıklık alana çıktığını gördü. Adamın üstünde gömlek yoktu ancak Bane veya Echo’yla karşılaştırılması imkânsızdı.
O gerçek bir Vahşi’ydi.
Yabancı’nın bedeni en az deri pantolonu kadar koyu renkliydi, karmakarışık saçları Medusa’nın sarışın versiyonu gibiydi. Kolları dövmelerle kaplıydı. Bir hayvanın duygularını yansıtan gözlere sahipti. Gözlerinin üstünde bir şey yoktu, ikisinde de.
O ilerlerken yanında tuttuğu uzun bıçak alev ışığında parlıyordu.
9/10
2021 48. kitabı
