Derya Sevim
@deryassevim
Martı Yayınları / Editör
AJ’le ile ilgili ne varsa beni kendine çekiyordu. Kendine güvenen, kontrolu elinde tutan duruşu. Bugün bu odada, bana buraya ait olduğumu hissettiren rahatlığı. O şarkıyı çalışını hatırlarken sanki ruhunun bedeninden ayrılışı.
Reklam
Derin bir nefes verdim. “Hata yapmaya ne zaman son vereceğim, Sue?”
Kahkahası karşısında hazırlıksız yakalandım ve iri şaşkın gözlerle ona baktım. “Bunu neden yapmak isteyesin ki?” diye sordu.
Yüzüne bakakaldım.
“Hatalar. Deneme yanılma. Aynı şey. Yürümeyi, koşmayı, sıcak bir şeye dokunduğunda elinin yandığını hatalarla öğreniriz. Hayatın boyunca hata yapmışsındır ve yapmaya da devam edeceksin.”
“Harika.”
“İşin sırrı, hatalarının farkında varmak ve onlardan ders alıp yoluna devam etmekte.”
Bu şiir dönüştüğün kişiyi görmek ve farklı birine, daha iyi birine dönüşmek isteğiyle -hasretiyle- ilgiliydi.
O kişi bendim; beni kabul etmesini isteyen ben. Hepsinden, onlara bunu, içten içe aslında olduğumu düşündükleri kişi olmadığımı göstermek için bir şans vermelerini isteyen ben. Belki de tam olarak olduğumu düşündükleri kişiydim ama artık o olmak istemiyordum.
Ama sorun buydu. Wes’e karşı hislerimden emin değildim. Wes’in bana karşı hislerinden de kesinlikle emin değildim. Gerçekleşmesine ramak kaldığını düşündüğüm bir şey yüzünden stres yapıyordum. Kafamı karıştırdığı için Nonna’yı suçluyordum. Belki de bu haftayı tüm o oğlanlarla içinden çıkılmaz bir karmaşaya dolanarak geçireceğim ilişkimin yasını tutarak geçirmeliydim.
GRIFFIN: Neler olduğunu bilmiyorum ama seninle konuşmam lazım. Seni görmem lazım.
Parmağım klavyenin üzerinde havada duruyordu fakat ona ne söyleyeceğimi hiç bilmiyordum. Evde oturup onun arkasından gözyaşı döküyor olsaydım bana yine böyle mesaj atar mıydı? Meselenin es geçemediğim kısmı buydu işte.
Reklam