Tuğçe
@descantex
"Duvarı yıkmaya gücüm yetmiyorsa kendimi parçalayacak değilim elbette, ama önümde duvar var diye boyun eğmeyi de kabullenemem."
Şu anda okuduğu kitap
"Öyle ya, belki yalnızca mutluluğu sevmiyordur insan? Belki aynı ölçüde acıyı da seviyordur? Belki acı da mutluluk kadar çıkarınadır? Ayrıca, insan kimi zaman acıyı çok, tutkuya varan bir sevgiyle arzular."
Onlarca kez okunur, her sayfası bir tokat niteliğinde... Dostoyevski, özellikle de Yeraltından Notlar eseri, şayet hala varsa kalan iç huzurunu da elinden alır insanın. insanın iç dünyasını o kadar iyi analiz eder ki, özellikle de insan ruhunun karanlık kalmış tarafına o kadar iyi ayna tutmayı başarır ki, artık eskisi gibi kalmanız imkansız hale geliverir.
“İyi mi kötü mü olduğunu bilmem ama bazen bir şeyleri kırıp dökmenin bile kendine özgü bir tadı olabiliyor. Bu açıdan, ben ne yalnız başına refahı, ne de yalnız başına acıyı yeğlerim. Ben kişisel kaprisimden, onu istediğim anda tatmin edebilme olanağımın olmasından yanayım. Komedilerde acının yerinin olmadığını biliyorum. Acı, camdan saraylara ise tümüyle yabancıdır. Acı, kuşku demektir, yadsıma demektir. İçimizde kuşku uyandıran bir camdan sarayı düşünemeyiz bile. Bununla birlikte insan gerçek acıyı tatmak istediğinden, çevresinde bir kargaşa yaratmak, yok etmek, dağıtmak hevesinden asla kendisini uzaklaştıramaz. Bizim manevi varlığımızın biricik kaynağı acı değil mi?”
"Bana kalırsa insanın en iyi tanımı şöyle olmalı: iki ayaklı nankör bir yaratık."