Filiz Dilmaç
@descar
Her arayan bulamaz lâkin bulanlar arayanlardır.(Bâyezid-i Bistâmî)
34 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Bana göre bu kitabı okumadan önce Umberto Eco'nun eserlerinden Gülün Adı ve Foucault Sarkacı gibi kitapları okunarak başlanmalı ve göstergebilim hakkında bilgi edinmeli yoksa benim gibi biraz Fransız kalırsınız bu kitaba. Çünkü akademik bir eser olmuş, makale tarzında yazılmış ve bana ağır geldi. Allah nasip ederse bahsettiğim kitapları okuyacağım. Eminim Eco'nun dediği yazar okur bağını yakalayacağım bu şekilde örnek bir okur olacağım. Bu arada göstergebilimin bir nebze de olsa tanımını yazıyorum çünkü kitap bu terime çok yer vermiş.
Göstergebilim, semiyotik veya semiyoloji; göstergelerin yorumlanmasını, üretilmesini veya işaretleri anlama süreçlerini içeren bütün faktörlerin sistematik bir şekilde incelenmesine dayanan bir bilim dalıdır. Fransızlar semiyoloji terimini kullanmışlardır. Semiyotik disiplinlerarası bir sahadır. Anlam bilimi, dil bilimi, fonetik, mimarlık, sosyoloji, psikanaliz ve daha birçok bilim dalı ve disiplinin oluşturduğu disiplinler arası bir disiplindir. Kültürel kodlar, gelenekler ve metni anlam süreçlerine göre düzenlenmiş işaret sistemleri diye nitelenen her şey semiyotiğin inceleme alanına girmektedir. Semioloji, yapısalcılığın modeli olarak düşünülmektedir.
Semiyotik eski Yunancada işaret anlamına gelen Yunanca: semeîon kelimesinden gelir. Semiyotik bugünkü anlamda ilk defa John Locke tarafından "İngilizce: Essays Concerning Human Understanding", (1690) başlıklı eserde kullanılmıştır. Modern semiyotik başlıca iki kaynağa dayanır. Bunlardan birincisi Ferdinand de Saussure’nin 1916’da yayımlanan Genel Dil Bilimi Dersleri, ikincisi ise Charles Sanders Peirce’nin yazılarıdır. En çok tanınan temsilcileri Roland Barthes, Umberto Eco, Mihail Bahtin'dir. Roland Barthes, Charles Sanders Peirce gibi isimler bu konuda yetkin yazarlar olarak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Örnek okur öyle bir alıcıdır ki metin hem kendisinden bir işbirliği bekler hem de onu yaratma çabası içindedir. Burada sözü edilen karışıklık,okur- metin işbirliğinde yeni anlamlar oluşmasına katkıda bulunur.
Sanat yapıtı, farklı açılardan izlendiği ve algılandığı oranda değer kazanır. Bu, yapıta özgün özünden uzaklaşmaksızın farklı titreşimler ve yankı zenginliği kazandırır. Bir sanat yapıtı, biricikliği çerçevesinde, dengeli bir organik bütün olarak tamam ve kapalı, aynı zamanda da özgünlüğünü zedelemeden pek çok farklı biçimde algılanıp yorumlamaya elverişli olmasıyla açık yapıdadır. Böylece bir yapıtın her algılanıßı, onun hem bir yorumu hem de performansıdır; çünkü yapıt her algılanışında yepyeni bir perspektife kavuşur. Alımlama ve üretme ilişkisi içinde bir birliktelik oluşur yazarla okur arasında.
Ne var ki, açık metinde, çoklu anlama olasılığı metne sokulmuşken, örnek okur kavramı da bulunur. Açık metinler her yoruma açık değildir çünkü okur metnin sözlüksel ve sözdizimsel örgütlenişiyle sıkı sıkıya tanımlanır. Dolayısıyla kapalı metnin şapkalı yorumlanma olasılığı hep açık kalırke, açık metnin çok sayıda yorumu yazar tarafından öngörülür, dolayısıyla bir ölçüde kapatılır.