“Evet, ruhun yarası hiçbir zaman kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor. Ama öte yandan, hayat da devam ediyor.”
“Öğrenebildin mi bari ?” diye üstelemiştim. “Neymiş hayatın anlamı?” Buruk bir gülümseme belirmişti dudaklarında. “Öyle bir şey yok... Dinlerin, ideolojilerin söylediği gibi genel bir anlamı yok hayatın. Bence o anlamı ancak insanın kendisi yaratabilir.”