Kafamın içinde haykırmak geliyor içimden. Keşke durdurabilsem, ezebilsem, parçalayabilsem şu imkansız plağı, başımda aklımın efendisi gibi bağıran dokunulmaz celladı. Keşke emredebilsem ruhuma, dolu bir arabaymış gibi bensiz devam et, beni burada bırak, diyebilsem. Durmak zorunda olmak beni deli ediyor. Ve nihayetinde şu iğrenç derecede duyarlı beynim , incecik derim, hassas sinirlerimle, ben benim belleğin; emrindeki şu tiksinç piyanoda çalınan sonsuz gamlarda sürüklenen notalarım