The discovery of the massacre of the prisoners of Rachowa augmented Bajazet's rage. He ordered all prisoners to be brought before him next morning. Jacques de Helly, a French knight who had seen service with Murad I, was recognized by Turkish officials and called upon to designate the leading nobles for ransom. Coucy, Bar, D’Eu, Guy de Tremoille, Jacques de la Marche, and a number of others in addition to the Count of Nevers were thus spared, as well as all those judged to be under twenty for forced service with the Turks.
D’Eu gave the signal to advance, with himself in command of the van. Nevers and Coucy commanded the main body.
The Hospitalers, Germans, and other allies remained with the King of Hungary, who no longer controlled events.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sigismund, in a last effort, sent his Grand Marshal to report that only the Turkish vanguard had been sighted and to plead against a hasty offensive without knowledge of how near or how numerous was the Sultan’s main force.
D’Eu burst out, “Yes, yes, the King of Hungary wishes to have the flower and honor of battle.” That was his reason and no other. “We are the vanguard. He granted it to us and now wants to take it back. Those who want to may believe him. I do not.”
D’Eu furiously objected. French knights had not come so far, he said, to be preceded into battle by a miserable peasant militia more accustomed to flee than to fight. The knight’s custom was not to follow, but to lead and to encourage others by his example. “To take up the rear is to dishonor us and expose us to the contempt of all.” Moreover, as Constable, he claimed the front place; anyone ahead of him would do him a mortal insult—an obvious reference to Coucy.
Jean could have chosen no better way to alienate the nobility whose support he needed than to execute a noble of D’Eu’s rank and many friends without public explanation or trial by his peers. If D’Eu had indeed acted treasonably (the truth remains obscure), the King had every need to make plain the reasons for his act, but Jean was either too willful or too wooden-headed to understand the advisability of good public relations.
10. Görev: Okeanos'un bir adasında bulunan üç gövdeli dev Geryoneus'un sığırlarını çalmak
Herkül'ün onuncu görevi, Erytheia'da bulunan ve Geryoneus'a ait olan kırmızı sığırları Atina'ya getirmekti. Bu zorlu çöreu öncesi Libya Çölü'nü geçmek zorunda olan Herkül, çölde yürürken, sıcaktan çok sinirlenir. Bunun üzerine Helios'a ok atar, Helios cesaretinden dolayı Herkül'e altından bir kayık hediye eder. Herkül bu kayık ile Akdeniz'de yol alarak Erytheia Adası'na ulaşır.
Adaya çıktıktan sonra ilk olarak çoban köpeği Orthrus ile karşılaşan Herkül, hayvanı, zeytin ağacından yapılma sopası ile öldürür. Orthrus'un ardından, Çoban Eurytion'u da aynı şekilde devre dışı bırakan Herkül'ün karşısına en son olarak Geryoneus çıkar.
Hydra kanına bulanmış oklarından biri ile Geryoneus'u alnının ortasından vuran Herkül, korkunç titanın acı bir çığlık atarak ölmesine yol açar. Bundan sonra, Eurystheus'a götürmek üzere, sığırlarla birlikte yola çıkan Herkül, İtalya'daki Aventine Tepesi yakınlarında mola verip uyuduğu sırada, sürünün bir kısmı Cacus tarafından çalınır. Sürünün geri kalanı ile yoluna devam eden Herkül, yolda bir mağara girişine geldiğinde, mağaradan dışarıdaki hayvanlara gelen çağrıları duyar. Bunun üzerine mağaraya giren Herkül, Cacus'u öldürerek, çalınan hayvanları tekrar sürüye katar.
Atina'ya olan yolculuğu esnasında, Hera'nın gönderdiği deu bir atsineği yüzünden sürü korkup dağılır. Hayvanları toplamak için bir yıl uğraşan Herkül, yine Hera tarafından yol üzerinde suları yükseltilmiş bir nehri aşmak için de, nehrin bir kısmını taş ile doldurarak sığ bir alan oluşturur ve sığırların buradan geçmesini sağlar.
Uzun uğraşlar sonunda sürüyü Atina'ya ulaştıran Herkül, sığır ları Eurystheus'e teslim eder. Eurystheus ise hayvanların tümünü Hera'ya adak olarak kurban eder.
