Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır,
Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini, ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm, sende tattım yemişlerin cümlesini…
Bir ayna parçasından başka beni kim anlar,
Bir mum gibir erirken bu bitmeyen düşünde?
Bir kardeş tesellisi verir bana aynalar;
Aynalar da olmasa işim ne yeryüzünde?