Yağmur
@deyminto
3 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ne zor sevip, sevilmek. Sevdiğinden emin olsan bile bir türlü sevildiğinden olamıyorsun. Ya da ben olamadım bu güne kadar. Benimde bahtıma bir gün huzurlu, açık, berrak bir sevgi düşecek mi? Bende bir gün sırtımı tereddüt etmeden birine yaslayabilecek miyim? Bir gün sevildiğimden yüz yüz emin olabilecek miyim? Ne kadar yorulmuş olursam olayım günün sonunda gözlerime bakan ışıl ışıl bir çift göz karşılayacak mı beni? Emin olma duygusunu yaşamak isterim. Belki bir gün.
Yağmur
Burası evim, ilerlemeye gerek yok. Artık burada yaşıycam diyebilmeli insan
Reklam
Birini seviyorsun, dünya güzelleşiyor. Anlam kazanıyor sanki yaşamak. Çiçek, böcek, hava, su, toprak bile bir farklı geliyor insana. Yaşıyorum ben, ne güzelmiş bu yaşamak o var çünkü hayatımda. Tüm sevgim onun ben onu sevdikçe varım diye düşünüyorsun. Öyle bir mutlu oluyorsun ki bu mutluluk diğer mutluluklara benzemiyor. İçin kıpır kıpır, güçlü hissediyorsun hem de. Ben her şeyi başarırım diyorsun. O var çünkü hayatında. Sonra bir gün devran değişiyor. Neşeli günler gidiyor soğuk bir rüzgarla ayaz geliyor. Sanki canından can kopuyor, kanser gibi her gün acı tekrarlanıyor, büyüyor, tüm vücuduna yayılıyor. O dünyayı anlamlandıran kişi gidiyor. Haklı veya haksız, nasip veya değil, seviyor veya sevmiyor. Farketmez sonuçta sana yaşamayı sevdiren parçan gidiyor. Gün doğuyor o yok gün batıyor yine o yok. Sonra sorgulama başlıyor, ben çok mutluydum nasıl bu hale geldim oysa bulutların üstündeydim şimdi ise yere çakıldım. Kalkamıyorum sanki kemiklerim kırılmış ruhum bedenimden çekilmiş. Kalbim bile beni terketmiş,gözyaşlarım kurumuş. Ya umutlarım? Onlar zaten kayıp. Bana kuş seslerini sevindiren insan yok. Keyfim yok, huzurum yok, aşkım yok. Yaşamaya devam etme gücüm yok. Ezik hissediyorum, sevgisiz, başarısız, işe yaramaz. Hayatı onun varlığı anlamlandırıyormuşum. Şimdi en güzel çiçeğin bile bir değeri yok.
Yağmur isimli okura yanıt verildi
Yağmur
Terk edicek ama sevdan beni, etmek zorunda
Birini seviyorsun, dünya güzelleşiyor. Anlam kazanıyor sanki yaşamak. Çiçek, böcek, hava, su, toprak bile bir farklı geliyor insana. Yaşıyorum ben, ne güzelmiş bu yaşamak o var çünkü hayatımda. Tüm sevgim onun ben onu sevdikçe varım diye düşünüyorsun. Öyle bir mutlu oluyorsun ki bu mutluluk diğer mutluluklara benzemiyor. İçin kıpır kıpır, güçlü hissediyorsun hem de. Ben her şeyi başarırım diyorsun. O var çünkü hayatında. Sonra bir gün devran değişiyor. Neşeli günler gidiyor soğuk bir rüzgarla ayaz geliyor. Sanki canından can kopuyor, kanser gibi her gün acı tekrarlanıyor, büyüyor, tüm vücuduna yayılıyor. O dünyayı anlamlandıran kişi gidiyor. Haklı veya haksız, nasip veya değil, seviyor veya sevmiyor. Farketmez sonuçta sana yaşamayı sevdiren parçan gidiyor. Gün doğuyor o yok gün batıyor yine o yok. Sonra sorgulama başlıyor, ben çok mutluydum nasıl bu hale geldim oysa bulutların üstündeydim şimdi ise yere çakıldım. Kalkamıyorum sanki kemiklerim kırılmış ruhum bedenimden çekilmiş. Kalbim bile beni terketmiş,gözyaşlarım kurumuş. Ya umutlarım? Onlar zaten kayıp. Bana kuş seslerini sevindiren insan yok. Keyfim yok, huzurum yok, aşkım yok. Yaşamaya devam etme gücüm yok. Ezik hissediyorum, sevgisiz, başarısız, işe yaramaz. Hayatı onun varlığı anlamlandırıyormuşum. Şimdi en güzel çiçeğin bile bir değeri yok.
Yağmur
Terk etmedi sevdan beni ,etmiyor.
Herkes gücü sever ama sen beni zaaflarımla seviyor musun? Asıl sınav budur. Her şeyimi kaybetsem, ömür boyu elimde kalanlar için sever misin beni?
Yağmur
elimizdekiler kadar daha iyisi olmaya gerek kalmadan, şuanki halimizle yeterli miyiz? sevilmek için yeterince iyi miyiz, yoksa her zaman kusur yerine pürüzsüzlük mü bekleniyor bizden?