Yağmur
@deyminto
3 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ne zor sevip, sevilmek. Sevdiğinden emin olsan bile bir türlü sevildiğinden olamıyorsun. Ya da ben olamadım bu güne kadar. Benimde bahtıma bir gün huzurlu, açık, berrak bir sevgi düşecek mi? Bende bir gün sırtımı tereddüt etmeden birine yaslayabilecek miyim? Bir gün sevildiğimden yüz yüz emin olabilecek miyim? Ne kadar yorulmuş olursam olayım günün sonunda gözlerime bakan ışıl ışıl bir çift göz karşılayacak mı beni? Emin olma duygusunu yaşamak isterim. Belki bir gün.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Birini seviyorsun, dünya güzelleşiyor. Anlam kazanıyor sanki yaşamak. Çiçek, böcek, hava, su, toprak bile bir farklı geliyor insana. Yaşıyorum ben, ne güzelmiş bu yaşamak o var çünkü hayatımda. Tüm sevgim onun ben onu sevdikçe varım diye düşünüyorsun. Öyle bir mutlu oluyorsun ki bu mutluluk diğer mutluluklara benzemiyor. İçin kıpır kıpır, güçlü hissediyorsun hem de. Ben her şeyi başarırım diyorsun. O var çünkü hayatında. Sonra bir gün devran değişiyor. Neşeli günler gidiyor soğuk bir rüzgarla ayaz geliyor. Sanki canından can kopuyor, kanser gibi her gün acı tekrarlanıyor, büyüyor, tüm vücuduna yayılıyor. O dünyayı anlamlandıran kişi gidiyor. Haklı veya haksız, nasip veya değil, seviyor veya sevmiyor. Farketmez sonuçta sana yaşamayı sevdiren parçan gidiyor. Gün doğuyor o yok gün batıyor yine o yok. Sonra sorgulama başlıyor, ben çok mutluydum nasıl bu hale geldim oysa bulutların üstündeydim şimdi ise yere çakıldım. Kalkamıyorum sanki kemiklerim kırılmış ruhum bedenimden çekilmiş. Kalbim bile beni terketmiş,gözyaşlarım kurumuş. Ya umutlarım? Onlar zaten kayıp. Bana kuş seslerini sevindiren insan yok. Keyfim yok, huzurum yok, aşkım yok. Yaşamaya devam etme gücüm yok. Ezik hissediyorum, sevgisiz, başarısız, işe yaramaz. Hayatı onun varlığı anlamlandırıyormuşum. Şimdi en güzel çiçeğin bile bir değeri yok.
Herkes kendi düştüğü ateşte yanıyor, çaresi yok. Sonuna kadar o ateşte yanacaksın ta ki yanıp kül olup sönene kadar. Sonrasını bilmiyorum, henüz yanma aşamasındayım bilen varsa söyleyebilir.
Su akar yolunu bulur. Şu hayatta en sevdiğim cümledir belki de verdiği huzur bambaşka cidden
Geçmişte kalmış bir konunun ne kadar canımı acıttığını düşündükçe sanki acı yineleyip duruyor. Üstünden aylar, yıllar bile geçse sürekli düşününce capcanlılar ve oradalar. Ne zaman düşünmeyi durdurursak o zaman geçmişteki acılar olacaklar ama üstünde düşündükçe hayalini kurdukça üstünden ne kadar zaman geçsede bir türlü “geçememiş acı” olarak bizimleler. Yani zaman her acıyı siler doğru değil gibi, unutan iyileşir ama zaman geçtikçe unutma garantisi de yok. Umarım en başta zihnim yenilenir. Bazı acılar ve bazı insanlar geçmişte kalmak zorundalar çünkü.