Bütün bu insanların sakat olması değildi beni şaşırtan; onların bulundukları durum benim durumumdan daha kötüydü. O ana kadar, bunun mümkün olabileceğini düşünmemiştim. O zamana kadar kör olduğumu; diğer insanların açılarıyla kendiminkileri karşılaştırdığımda, benimkinin önemsiz olduğunu hissetmeye başlamıştım.
Peter'ın ve diğerlerinin evlerini tuğlalarla inşa ettiği gibi ben de tuğlalar ve harçlarla sadece bir ev değil, düşünce ve fikirlerle kendime kocaman bir dünya oluşturacaktım.
Artık resim yapmak bile her şey gibi değişmişti. Beni fazla tatmin edemiyordu. Hâlâ resim yapmaktan hoşlanıyordum, fakat onu sevmeye bir son vermiştim.