merve
@dibacee
14 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
8/10
1 saatte okudu
·Okunma: 30 Nisan 2026 18:28
·2026 16. kitabı
…bu, ancak savaştan önce gerçekleşen diğer her şey gibi başka bir çağdan kalma bir olay gibi geliyordu bana.
insanlar savaşla ilgili anılarını yazarlarken bu cümlenin neredeyse her zaman geçtiğinin farkındayım. neredeyse her zaman geçer, çünkü doğru. hayatta kalanlar için savaş, benzersiz ilkeler ve süreçlerle belirginleşmiş, içine kapalı bir yaşam fasılasını tasvir eder. insan savaşı neredeyse gerçekdışı bir çerçevede hatırlar. savaşta yaşananlar başka hiçbir yerde yaşanmaz.
savaş dışında nerede çocuklar beş santigrat derecede ders görürler ve tek parmaklı yün eldivenler takmalarına rağmen not tutmaya çalışmak zorunda kalırlar?
ne yazık ki ümitsiz fikirler üzerinde ısrarla durmak onlarda alışkanlık olmuştu. küçük arabamızın enkazının er ya da geç soba gibi savaşta değerli olan bir şeyle değiş tokuş edileceğinden hâlâ emindiler; renault sonuçta daha üç yaşında, diye vurguluyordu annem sürekli.
“ama sırf sürücü kapısında bin tane kurşun deliği var!” dedim.
“kapılar değiştirilir,” dedi babam.
“motor da delik deşik ama.”
“araba daha üç yaşında.”
“diğer herkesin sobası var, sadece bizim yok!”
“diğerleri, yakında tamamen değersiz olacak bir şey için para harcayacak kadar aptallar. elektrik geldiğinde kimsenin odun sobasına ihtiyacı kalmayacak.”
“ama elektrik yok.”
“henüz yok,” dedi babam ve gülümsedi. “ama yakındır. savaş yakında sona erecek. yılbaşına kadar hallolur, görüşmeler şimdiden yapılıyor.”
“radyoda görüşmelerin kesildiğini söylediler.”
“ertelendi,” diye beni düzeltti babam. “kesilmedi. ertelendi.”
“ama ben şimdi üşüyorum. bizim şimdi sobaya ihtiyacımız var.”
“renault daha üç yıllık. karşılığında bize odun sobası verecek birisi bulunacaktır.”
“ama renault tamamen delik deşik.”
böylece durmadan başa dönüyorduk.
bir top mermisi ivan’ın evinin girişinin hemen önünde patlamıştı, kapı bir menteşenin ucundan merdiven holüne sarkıyordu. içeriye girince neredeyse ıstıraplı bir beklenti hissettim; sanki birazdan doğum günüm başlayacaktı ya da annemle babam yarın adriyatik’e gideceğimizi duyurmuştu. bu beklenti, savaştan önce çocukluğumun baskın duygusuydu. benim mutlu olma tarzımdı galiba; yaklaşmakta olan her şeyi mucize olarak gören bir çocuğun mutluluğu. beklenti ara sıra beni yetişkinliğimde yokladığında heyecanlanıyor, sersemliyorum: bir an için yetişkin olduğumu unutuyorum. bu mutluluk beni tüm endişelerden kurtarıyor; birkaç dakikalığına bir daha asla uyumak için nedenim olmayacağına inanabiliyorum, çünkü hayatım sonsuz ilerleme dürtüsünü nihayet harekete dönüştürebilecek.
7/10
10 günde okudu
·Okunma: 26 Nisan 2026 22:38
·2026 15. kitabı
